Valentijn – de dag van de (zelf)liefde

Vandaag is het Valentijn; de dag van de liefde.
Ik kan de slaap niet vatten en probeer mijn gedachten dus maar op papier te zetten.

Van alles vliegt door mijn hoofd, terwijl ik het gevoel heb dat ik stik. Ik weet dat ik hyperventileer, maar hoe meer ik probeer rustig te worden, hoe benauwder ik word.

Liefde, het klinkt zo mooi en in een film ziet het er prachtig uit. Licht, warm, vol, teder….
Het lijkt zo gemakkelijk, het lijkt zo normaal, het lijkt zo mooi.
Waarom doet het mij dan zo’n pijn?

Een leven vol geweld

Ik ken het niet: LIEFDE.
In het gezin waar ik vandaan kom was er ruzie, schreeuwen, vechten, drank en héél veel geweld.
Altijd was ik bang.
Bang dat mijn ouders elkaar zouden vermoorden en ik dus geen vader en moeder meer zou hebben en alleen achter zou blijven. Dat gevoel zorgde echt voor een grote paniek.

Van jongs af aan was ik de mediator tussen mijn ouders. Werd ik midden in de nacht naar beneden gestuurd om mijn dronken vader tot orde te roepen en om hem te smeken of hij alsjeblieft die Country muziek wat zachter wilde zetten.
“Doe het voor mij papa, ik kan niet slapen”, smeekte ik dan.
“Je moeder is een vieze vuile teringhoer!” 

Ik had werkelijk geen idee wát het precies betekende, maar het was wat hij standaard gilde en schreeuwde als hij dronken was. Intuïtief wist ik dat het iets heel ergs betekende. Mijn moeder schreeuwde vervolgens weer de ergste dingen over mijn vader tegen mij.
En ik? Ik hield van allebei evenveel, voelde me verscheurd en wist me gewoon geen raad.

Tollol

Dus onderhandelde ik, suste ik, sprong ik tussen beiden als ze op de vuist gingen en had ik echt de overtuiging dat ik de macht had om de vrede te bewaren.
Dat dit niet lukte, gaf me het gevoel een mislukkeling te zijn.
Vooral mijn moeder kon dit er goed inwrijven. 

“Tollol”, was haar standaard woord. Een Maleis scheldwoord wat zoiets als  “domoor” betekent.
In haar frustratie sloeg ze, en ze sloeg hard!
Met een mattenklopper, op mijn rug, schouder, nek en hoofd. Meestal aan de linkerkant.
Terwijl ik dit schrijf besef ik me nu pas waar die chronische pijn in mijn linkernek en schouder vandaan komt.
Later werd de klopper vervangen voor haar sandaal met houten onderkant.

Geloof het of niet, er is zelfs ooit een foto van gemaakt door een familielid.
Zwart/wit en op groot formaat afgedrukt zelfs! Ik heb de foto nog in mijn bezit.
Het was dé grap van de familie: mijn moeder op haar best.
Met een verbeten gezicht, houten sandaal hoog in de lucht en ik als kleuter die probeert weg te duiken achter mijn blikje Pepsi.
Bij gebrek aan iets om mee te slaan, sleurde ze je gewoon aan je haren over de grond mee.

Ze sloeg, net zo lang tot ik ging huilen, om me vervolgens te slaan  ómdat ik huilde!
Ze gilde en sloeg dan dat ik moest stoppen met mijn “gejank”.

Vanaf dat moment wist ik het echt niet meer en vind ik huilen  tot de dag van vandaag érg lastig.

Ik kan niet haten

Heilig nam ik me voor om het zelf als volwassene anders te gaan doen.
En toch trok ik keer op keer mensen aan, die niet liefdevol met mij omgingen.
Die op mij jaagden, sommige letterlijk, anderen figuurlijk.
En ik? Ik kan niet haten, het lukt mij gewoon niet. Dan voel ik me zó schuldig.
Mensen begrijpen dat niet, verwijten mij dat ook.
“Ik snap jou niet hoor. Hóe kun je in hemelsnaam nog positief praten over deze mensen?”

Dat ik me daardoor nóg meer mislukt voel, en me juist nóg slechter over mezelf voel, dat lijken mensen maar niet te begrijpen.
Nee, ik kan een ander niet haten.
Ik wil van anderen houden.
En als ze dit niet doen, dan voelt dat alsof ik zelf faal en ga ik dus nóg harder mijn best doen.
Zelfhaat echter, daar heb ik weinig moeite mee.

Voor mezelf kiezen

Maar zoals er vaak een positieve boodschap zit in een diepe crisis, zo ervaar ik dat achteraf ook van het incident met mijn hoofd. Nadat ik in de zomer van 2012 iets voelde knappen in mijn hoofd, vervolgens half verlamd raakte, niet meer kon praten en 13 weken lang gillende pijn in mijn hoofd had, ben ik nooit meer de oude geworden.
Tot de dag van vandaag zie ik dubbel en heb ik regelmatig dit soort aanvallen, zei het minder heftig.

Toch was dit nog niet genoeg om te veranderen. Uiteindelijk moest het nog zo ver komen dat ik echt een maand zo goed als niet meer kon lopen. Dit gebeurde na een mislukte lumbaal punctie tussen Kerst en Oud & Nieuw.

En daar lag ik dan aan het einde van het jaar, languit op mijn rug; aan de Goden overgeleverd.
Op dat moment MOEST ik wel voor mezelf kiezen, ik had geen andere keus.
Het was of voor mezelf kiezen, of doodgaan. Zo voelde dat.
Toen pas kon ik éindelijk die energie vretende knipperlicht relatie, die al 7 jaar duurde, definitief stoppen.

Liefde overwint niet alles

Het ergste vond ik nog om te beslissen dat ik de verantwoording niet meer kon dragen voor mijn puber dochter.
Ze ging de deur uit en kwam thuis wanneer zij het wilde.
Ik kon haar niet meer aan, zo liggend op mijn rug.
Zo intens blij was ik toen ik haar eindelijk weer terug in mijn leven had.
Ik had haar namelijk jaren niet meer gezien door de vechtscheiding.
Toen ze in 2011 weer in mijn leven kwam en bij me kwam wonen, bleek ze echter geprogrammeerd om mij te haten.

In mijn naïeve spirituele overtuiging dacht ik dat liefde alles zou overwinnen.
Ik moest vertrouwen hebben, lief hebben.
Maar ik kon niet tegen zoveel haat op, het was een hel op aarde.
En eenmaal verlamd, moest ik toegeven dat ik voor haar veiligheid moest kiezen en ze dus beter af was in de crisisopvang.

Met een kus namen we op 21 januari 2013 afscheid.
Het was de laatste, want een paar dagen later zat ze vol haat en wilde ze mij nooit meer zien of spreken.
Ik mis haar nog steeds.

Het doet zo’n pijn

Die dag heb ik niet alleen voor haar gekozen, maar ook voor mezelf.
Ik moest, ik had geen keuze. Zo voelde dat. Mijn lichaam had het opgegeven.
Zelfliefde, het zou zo mooi moeten zijn. Maar waarom doet het dan zo zeer?
Waarom branden de tranen dan nog in mijn ogen als ik hier aan denk?
Als ik voor mezelf opkom, een streep trek en zeg: “Tot hier en niet verder!”
Waarom voelt het dan zo eenzaam? Of zo slecht?
Waarom is het zoveel makkelijker om me zelf te haten dan om mezelf lief te hebben?

Durven voelen

Ik voel liefde, jazeker, nog steeds.
Voor mijn kinderen waarvan ik de jongste al bijna 10 jaar niet heb gezien, de middelste die ik nu 5 jaar niet heb gezien en de oudste die ik gelukkig nog wel zie.
En als ik dit zo voel en aan ze denk, dan voel ik ook tranen.
Dan wens ik ze geluk en heel veel liefde.
Liefde voor henzelf. Dat wat ik zo moeilijk vind.

Ik hoop dat bij hun zelfliefde niet gepaard hoeft te gaan met de pijn zoals ik dat voel.
Ik wens ze vreugde, licht, warmte, hoop.
Ook zónder mij, zelfs zonder mij.
Dat zou mijn pijn echt verzachten.

Ik ga verder op mijn pad en zoektocht naar zelfliefde.
En ondertussen wéét ik dat ik wel geliefd ben.
Door een lieve en geduldige partner, mijn hond en mijn kat.

Ik wéét het…..nu het nog durven voelen…..

Fijne Valentijn.

5 Comments
    1. Hoi Jessica, toen ik het zo opschrijf schrok ik er zelf ook wel van. Ben wars van “zielige” verhalen. Maar dit was mijn gevoel die nacht. En ja, ook dát mag er dan zijn, al vind ik dat stiekem toch nog best wel lastig….

    2. Hoi Jessica, dank je wel voor je reactie. Toen ik het verhaal zo zonder na te denken opschreef, schrok ik er eerlijk gezegd zelf ook wel van. Ben wars van “zielige verhalen” en probeer alles zo positief mogelijk te benaderen. Maar ja, ook dít mag er zijn en verdient een plek. En stiekem vind ik dat best nog wel een beetje lastig….

  1. Bianca, wij, mijn vrouw en ik, hebben met ontzag jou levensverhaal, tot nu toe, gelezen, en hebben diepe bewondering voor jouw doorzettingsvermogen, en inderdaad je bent voor jezelf, lichaamlijk en geestelijk het beste medicijn blijf vooral in jezelf geloven, wij denken dat die dochter die nu in de pubertijd zit, na haar pubertijd ook weer terug naar jou komt net als de oudste, dus blijf geloven in het goede wat zal komen..

    1. Ger & Jopie, dank je wel voor de lieve reactie. De puberdochter is inmiddels 21 jaar. Natuurlijk hoop ik dat op een dag “alles helemaal weer goed is”. Ondertussen gaat het leven door. Tijd haal je niet meer in. En de realiteit is dat je er morgen niet meer kan zijn. Dat geldt voor mijzelf als voor mijn kinderen. Dus tuurlijk blijf ik hoop houden, maar ik weet wel dat ik mijn leven niet mag laten bepalen en afhangen van die hoop. Daar heb ik best wel wat jaren over gedaan hoor. Dat is een proces die laag voor laag gaat. Mijn ontdekking was/is: liefde & pijn kunnen hand in hand gaan. Als ik zou moeten wachten tot mijn pijn “opgelost” zou zijn, dan zou ik mezelf heel veel geluk en genieten ontzeggen. Dat is ook mijn boodschap aan de mensen om mij heen. Maar uiteraard is en blijft de pijn van het gemis van mijn kinderen en “wat had kunnen zijn”. Een dubbel gevoel….

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *