Angst om te praten over Seksueel Misbruik

Zie niks, zeg niks.

Angst

Ik heb veel angst gekend in mijn leven, tijdens de mishandelingen en het seksueel misbruik wat ik heb meegemaakt. 

Maar ook tijdens het naar buiten komen hiermee;
Want, wat als niemand mij wil geloven en wat als ze mij inderdaad gaan zien als slecht of vies?
Wat als de dreigementen van de daders allemaal uitkomen?
Wat als ik het allemaal niet aankan om er over te praten en als ik instort bij alle emoties die het oproept? 

Het is angst die mij lang in zijn greep heeft gehouden en die er voor heeft gezorgd dat ik mijzelf lang niet toestond om over de dingen te praten die ik heb meegemaakt in mijn jeugd. 

De angst om niet gezien te worden en dat mensen mij als anders zouden gaan zien.
Voor de schuld en schaamte die ik voel en om de schuld en schaamte los te laten.
Dit heeft mij lang in de greep gehouden en soms houdt dit mij nog steeds in de greep. Het is als het ware een gevangenis die ik voor mezelf heb opgeworpen.

De schuld en schaamte loslaten zorgt voor angst!
Dan pas voel ik hoe machteloos ik was en kan ik de angst van toen doorvoelen en daar ben ik vaak ontzettend bang voor. 

Het is een patroon dat de angst in stand lijkt te houden. Want juist door de angst van toen te doorvoelen, kan ik in het nu, in mijn kracht leren staan, want nu ben ik niet meer machteloos.
Ik ben een volwassen vrouw met kracht, die de regie over haar eigen leven kan nemen. 

Erover praten

Inmiddels praat ik over dát wat ik heb meegemaakt en leer ik er anders naar te kijken. Ik kom steeds meer tot de ontdekking dat ik de angst van toen, nu, als volwassen vrouw, aankan. Dat ik keuzes mag maken die goed zijn voor mij en mijn proces, ook als het keuzes zijn die angst oproepen. Dat ik die angst mag omarmen daarbij, want die angst wil gezien worden. 

Denk maar eens aan een bang kind, die omarm je ook en ga je niet afstraffen omdat het kind bang is, want dan wordt de angst alleen maar groter. 

Dus ik probeer de angst te zien als een bang kind en daarvoor te zorgen als volwassene. 
Ik heb geleerd om de dialoog met mijn angst aan te gaan al leer ik daar elke dag nog in bij. Soms wil de angst mij namelijk ergens voor waarschuwen en soms is het slechts ‘oude angst’. 

Er naar luisteren

Ik heb geleerd te luisteren naar wat het mij wil zeggen.
Zo stond ik 2 weken geleden nog voor een moeilijke beslissing die mij veel angst gaf. Mogelijk ga ik spijt krijgen dat ik niet naar mijn angst geluisterd heb, maar mogelijk levert het mij ook veel heling op, dat ik voor mezelf ben gaan staan. Ondanks die angst, die in dit geval vooral gaat om de oude angst van niet gezien worden. 

Voor mezelf ben ik inmiddels ook tot de ontdekking gekomen, dat het niet alleen de angst is van het moment dat het geweld en of het seksueel misbruik gebeurde. Maar dat het vooral ook gaat over een heel netwerk van angst wat je met je meesleept als je PTSS hebt, en het zich in de kleinste dingen kan gaan uiten.

Het vraagt steeds weer om heel veel moed, om die angsten niet je hele leven te laten beheersen en te doorbreken.
Als je seksueel misbruik meegemaakt hebt, kun je bijvoorbeeld heel bang worden voor een bepaald geslacht van mensen. In mijn geval voor mannen. (Lang kon ik het ook niet aan om alleen in een ruimte te zijn met een man, want dat is een trigger voor mij.)
In overleg met mijn therapeute ga ik binnenkort in therapie juist bij een man.
Bij het kennismakingsgesprek kwam ik er achter dat het ook nog eens gaat om een praktijk aan huis. Ik wilde toen uit angst alweer omkeren maar ik koos er voor om ondanks die angst, toch het gesprek aan te gaan.
Hierdoor heb ik geleerd dat ik meer aankan dan ik denk en dat mannen ook best oké kunnen zijn. 

Lotus

Lotus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas

Enquete

Vragenlijst voor naasten van mensen met PTSS

Heeft iemand in jouw omgeving PTSS?

Doe mee!

Jouw bijdrage is zo ontzettend belangrijk om meer inzicht en bewustwording te creëren over hoe het voor de ‘Naasten’ is van mensen met PTSS.