ANGST; teveel tijdens uitzending voormalig Joegoslavië, genoeg voor de rest van mijn leven!

In Joegoslavië

Angst is het vervelendste en engste woord wat er voor mij bestaat.
Ik heb tijdens mijn uitzending naar voormalig Joegoslavië zoveel angst mee gemaakt, dat het genoeg is voor de rest van mijn leven. Alleen het vreemde is dat, op het moment dat er een spannende situatie plaats vond, ik geen angst voelde.

Geen angst toen de kogels om mijn oren vlogen.
Geen angst toen er een pistool op mijn hoofd werd gedrukt.
Geen angst toen er een machinegeweer op mij gericht werd.
Geen angst toen we een bermexplosief raakten.
Geen angst toen ik een in de steek gelaten opvangtehuis voor geestelijke gehandicapten ging.

Zo kan ik nog meer verschillende voorbeelden noemen.
De angst kwam pas op het moment dat ik in een veilige, beveiligde, omgeving was.
Op mijn kamer.
Op mijn kantoor.
Op het hoofdkwartier.
Tijdens de verschillende situaties was mijn lichaam en mind in staat om te schakelen naar fight in plaats van flight.
Vechten in plaats van vluchten.
Overleven in plaats van vluchten.
Dit heb ik zes maanden, week in, week uit vol kunnen houden.

In Nederland

Nadat ik terug gekeerd was naar Nederland was ik nergens bang voor. Ik kende geen angst. Ik heb stunten uitgehaald met mijn motor zonder angst te kennen. Misschien was er onderhuids wel angst maar dat liet ik niet toe.

Na dit een behoorlijk aantal jaren volgehouden te hebben, kwam er een keerpunt. Een collega plakte een zware magneet op een kluis. Deze “knal” deed mijn lichaam verkampen/ verstijven. Ineens was ik terug in mijn uitzendgebied en het leek wel of alle angst gedurende deze uitzending in één keer zich openbaarde.

Geluid

Elke geluid doet mijn lichaam in staat van alertheid/ alarm brengen. Elke onverwachtse beweging in een ooghoek geeft het zelfde effect. 24 uur per dag sta ik in standby.
24 uur per dag sta ik in vechten en overleven.
Ik wil dit niet, maar krijg mijn lichaam niet onder controle. Mijn lichaam is inmiddels zo verrot dat ik zonder medische hulp, body stress release, de week niet door kan komen.
Regelmatig moet ik gewoon 23 uur plat met een zooitje pijnstillers in mijn lijf. Mijn lichaam is angstig, bang voor ………
Ook tijdens mijn nachten gaat het maar door. De ene nachtmerrie na de andere en mijn lichaam is niet te houden. Van de angst schiet het telkens in alertheid in vechten of overleven.

Twee werelden

Nu blijkt duidelijk dat ik noodgedwongen leef in twee werelden.

Eén: mentale wereld.

Deze weet dat ik veilig ben hier in Nederland, hier thuis of op mijn werk.

Twee: de fysieke wereld.

Deze weet nog helemaal niets. Die blijft maar problemen veroorzaken.

Misschien ben ik wel te lang doorgelopen met opgekropte angst. Misschien heb ik niet willen of kunnen toegeven dat ik bang was.
Ik kan alleen nog maar hopen dat ik mijn lichaam getraind krijg dat het niet meer bang hoeft te zijn, dat er geen angst bestaat.
Mijn lichaam mag het los laten.
Ik weet honderd procent zeker: mocht ik in een situatie komen dat ik moet vechten of overleven, dat ik dit kan en zal doen.
Nu mijn lichaam nog.

Raoul Janssen

Raoul Janssen

Raoul Janssen (auteur) kreeg op 20 januari 2011 een Draaginsigne Gewonden uitgereikt van CKMar luitenant-generaal Dick van Putten. Deze uitreiking vormt een afronding van een twee jaar durende herstel-periode van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Zijn ervaringen heeft hij beschreven in het boek “De verborgen waarheid (over PTSS)”. Hij hoopt hiermee bij collega’s een vorm van begrip te brengen voor andere collega’s met PTSS.

Andere artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas