Bevroren in angst - link tussen trauma en Corona

Bevroren in angst - link tussen trauma en Corona

Ik ben maar een eenvoudig mens.
Verstand van politiek of virussen heb ik niet.
Maar waar ik echter wél wat meer van weet, is trauma.

Ik ben opgegroeid temidden van extreem geweld.
Veiligheid heb ik nimmer gekend.
Onveiligheid was voor mij “veilig” want dat was wat ik kende.

Jaren later ontmoette ik mijn ex-man.
Bij hem was ik veilig.
Geen drank, drugs of fysiek geweld.
Tot we gingen scheiden en ik kennismaakte met een andere vorm van geweld.

Schuldig tot tegendeel bewezen is

Tot die tijd heb ik me altijd veilig gewaand in dit land.
Want hier hebben we als mensenrechten.
En dat zou mij en mijn kinderen wel beschermen tegen de terreur en karaktermoord die deze man pleegde.
Je bent immers onschuldig tot dat het tegendeel bewezen is.

Dat dit in de praktijk er anders uit ziet, daar kwam ik al snel achter.
En voor ik het wist waren mijn kinderen weg, stond ik zelf op straat met grote schulden.
Na alle ellende die ik al in mijn leven heb meegemaakt, is het verlies van mijn kinderen mijn grootste wond.
Er gaat een dunne laag huid overheen, maar de wond is tot de dag van vandaag niet genezen.
Maar wat nog diepere sporen heeft achtergelaten, is mijn gevoel vogelvrij te zijn in dit land.
Dat ik al die jaren in een schijn-veiligheid heb geleefd.

Jeetje wat somber en pessimistisch, zul je misschien denken.
En waar wil je heen met dit schrijven?
Ik vraag je nog even geduld te hebben zodat ik het op mijn gemak goed kan toelichten.

We leven in een schijn-veiligheid

Als kind kwam de Overheid niet voor mijn belangen op.
Ze haalden mijn 8 jaar oudere zus uit huis omdat het niet veilig was thuis.
Mij lieten ze echter achter als kleuter.
De school noemde mij “een moeilijk kind” en zette mij dagelijks op de gang.
De huisarts, het ziekenhuis in Leiden, een maatschappelijk werkster, allemaal wisten ze dat ik gedwongen werd om als 15 jarige een abortus te plegen terwijl ik 24 weken zwanger was.
Dit werd uitgevoerd in 1985 door een kliniek op de Rapenburg in Leiden.
Daar waar ook onze huidige Koning jaren heeft gewoond als student.
Deze abortus staat niet geregistreerd in mijn medisch dossier.
Daar kwam ik jaren later achter.

Wel stonden er andere dingen in mijn medisch dossier.
En bij doorverwijzingen stonden er allerlei dingen in vermeld die er
A: niet toe deden en
B: niet waar waren.
Hier kwam ik achter toen ik puur uit verveling in de wachtkamer van het ziekenhuis mijn verwijsbrief zat te lezen.

Zo las ik de woorden tussen allemaal sterretjes:
***suïcidaal***
***psychose***
***borderline***
Ik was echt witheet en ben op hoge poten naar mijn huisarts gegaan.
Want ik heb namelijk nog nooit een psychose gehad en heb nimmer een suïcide poging ondernomen.
Ik heb zelfs geen enkele kras in mijn lichaam staan.
Die Borderline stempel kreeg ik in 1995.
Zonder ook maar één test te doen of zonder dat iemand het mij (toen) vertelt heeft.

Ik kom uit de periode waarin er letterlijk dingen in je mond werden gelegd.
Trauma’s in je hoofd werden geplant.
Om je een voorbeeld te noemen;
(hulpverlener) “Je bent dus verkracht!”
(ik) “Ik zie dat niet zo.”
(hulpverlener) “Maar je bént wel verkracht!”
(ik) “En ik zeg je dat ík dat niet zo zie. En daarbij, ik heb al genoeg aan mijn hoofd om mee te dealen. Ik heb deze verkrachting helemaal niet nodig. Laat me met rust!”

Een andere hulpverlener die mij sterk afraadde om een beugel te nemen omdat het seksueel trauma op zou roepen (ik heb het overigens wel gedaan), ging hier nog een stap verder in.
“Een zwangerschap wordt dikwijls ervaren als een 9 maanden durende verkrachting.”
Waarop ik zei: “Goedemorgen he, heb je enig idee wat je nu in mijn hoofd aan het planten ben. Ik doe hier niet aan mee.

En zo kan ik waarschijnlijk boekenplanken vol schrijven over alle dingen die ik gezien en meegemaakt heb tijdens mijn diverse therapieën.
Maar laat ik kort zijn: mijn vertrouwen in zowel de overheid, de artsen, psychiaters, hulpverlening op vele gebieden, is gedaald tot een nulpunt.

zet jezelf op een (social) media dieet

Geloof niet alles wat ze je zeggen

Ik ben gekomen waar ik NU sta niet door klakkeloos te luisteren naar wat mij verteld en opgelegd werd.
Maar juist door altijd naar mijn eigen intuitie te blijven luisteren en soms zelfs tegen de stroom in te zwemmen.
Ik weigerde koppig medicijnen, deed niet zomaar wat ze mij vroegen.
Stelden zaken ter discussie.
En toen ik mijn oude rapporten probeerde op te vragen om iets in te dienen bij het Schadefonds, las ik over mezelf de meest vreselijkste dingen.

Want ik zou anti-sociaal zijn.
Dominant en moeite met autoriteit.
Maar het was diezelfde autoriteit die destijds vertelde dat één van de kenmerken van een Borderliner was, dat hij ontkende dat hij dit had.
Hoe mooi kan je een mens direct buitenspel zetten!
Het hele Big Brother spel, met
“wij zijn de experts en jullie de zieken en wij bepalen wat goed voor jou is”,
is volgens mij uitgevonden in het psychiatrisch landschap.

Angst werkt verlammend

En voor nu, de sprong naar PTSS.
Weet je hoe vaak ik gehoord heb;
“Nou als een kerel MIJ aanraakt dan doe ik…..”
of
“Ik snap niet dat je zo dom kon zijn om te blijven”
of
“Dat je dat geloofde!”

Mensen die als kind met bijvoorbeeld misbruik te maken hebben gehad, weten als geen ander hoe een ander je kan gijzelen met dreiging.
Want ja, als JIJ dit niet doet, dan gebeurt er dat met een ander.
En dan is het JOUW schuld!

Een ander item is de verlamming, de FREEZE.
Op het moment dat er iets heel gewelddadigs gebeurt, neemt je brein het over.
Dat brein gaat in eerste instantie in de FREEZE modus.
ALTIJD!
Al is het maar een paar seconden.
Puur om te kunnen beslissen of je moet gaan rennen, vechten of verlammen.

Verlammen is een heel oud overlevingsmodus.
Als je voor “dood” blijft liggen dan heb je namelijk kans dat het roofdier geen interesse meer toont en je het overleeft.
Je bloeddruk gaat naar beneden, net als je hartslag.
Mocht je wel gewond raken, zal je minder snel doodbloeden.
Dit is iets wat wij niet “beslissen”.
Dit is iets wat een oud deel van ons brein voor ons beslist.
Het is een oerinstinct.

Na het trauma kan er een Post Traumatische Stress Stoornis ontstaan.
Een van de kenmerken daarvan is dat prikkelverwerking anders verloopt.
De Amygdala word actiever en prikkels gaan via het “snelle” pad.
M.a.w.: het gaat niet meer langs de ratio, maar is zeer emotioneel gekleurd.
PLAATJE….ACTIE!

We worden gebombardeerd met horror scenario’s

En wat is er nu aan de hand?
We kregen te horen over een ziekte, hier ver vandaan in China.
Eerst deden we er nog lacherig over.
Toen kwam het dichterbij.
Dagelijks werden en worden we gebombardeerd met de meest uiteenlopende horror scenario’s.
Er wordt angst en dood gezaaid.
En wat is de nummer 1 van ons oude oerbrein?
OVERLEVEN!
Doordat we zo overspoelt raken door alle angst en dood om ons heen, raken we in een totale FREEZE.
En in die staat geven we ons helemaal over.
We zijn verlamd als het ware.

Je ziet ze niet, maar je voelt ze wel….

Het hele land heeft de klassieke kenmerken van een misbruikt kind

En net als dat kleine kind die veel schuld en schaamte werd aangepraat en uiteindelijk nog is gaan denken dat het háár eigen schuld was.
Háár eigen verantwoording was.
Dat ze er zélf om vroeg en actief mee ging doen.
Dat ze slecht was etc.
En dat ze dus die straf verdiende….

Nu zijn wij als dat kleine kind.
In de greep van de angst.
Zonder ook maar 1 druppel bloed te vergieten geven we ons over.
Geloven we alles wat ons maar verteld wordt.
Sluiten we ons zelf massaal op.
Keren we ons tegen medemensen die hier anders over denken.
Roepen we zelfs om nog hardere maatregelen.
Kiest ons brein voor dat snelle emotie gedreven pad via de amygdala.
(Vele misbruik slachtoffers zullen dit scenario maar al te goed herkennen)

Hou je kop erbij! Angst is een slechte raadgever

Ik ga niet zeggen dat het virus niet bestaat.
Ik ga niet beweren dat dit virus niet dodelijk is.
Maar wat ik WEL ga zeggen is dat we met zijn allen wel weer wakker moeten gaan worden.
Eens heel rationeel gaan denken met zijn allen.
We staan op een punt waar “the point of no return” nabij is.

Nadenken dus.
Kop erbij blijven houden.
Hoor en wederhoor.
Goede cijfers, immers meten is weten.
In kaart brengen HOEVEEL mensen nu uiteindelijk echt heel erg ziek worden, wie daarvan op de IC beland.
Hoe lang ze daar verblijven, wat de leeftijd is, en wat de condities van deze personen waren (andere ziektes bijv)
Maar ook: hoeveel zijn er intussen weer beter!

Want straks trekt de mist op, ligt het hele land economisch in puin.
En hebben we onze mensenrechten en vrijheid opgegeven.
Worden we verplicht om ons te laten vaccineren hiertegen.
Laten we ons “tracken” door de Overheid.

Globale Psychose

Velen zullen denken; hoe zijn we hier in verzeild geraakt.
Het lijkt wel een droom.
En voor we het wisten vertelden anderen ons wat te doen.
En waren we onze zelfbeschikking kwijt.
Schuld en schaamte valt over je heen.
Je durft niet meer hardop te zeggen wat je werkelijk denkt, want dan val je buiten de boot.

Lieve mensen, welkom in de wereld van de psychiatrische mensen.
Welkom in MIJN WERELD!
Waarin ik al jaren de overtuiging heb dat IK niet gek ben, maar dat ik als gezond mens leef in een CRAZY WORLD.
Waarin niets is wat het lijkt.
Waar de wereld ondersteboven staat.
Waar ik allerlei stempels op heb gekregen die ingezet werden om mij vooral monddood te maken.

En NU, nu hoop ik dat jullie, net als ik, zullen ontdekken dat de wereld GEK is.
En dat heel veel gekke mensen misschien helemaal niet zo gek zijn.
Want nu zitten we met zijn allen in hetzelfde schuitje.
Vrijwillig in de isoleer.

WIE IS ER NU GEK?
WORD WAKKER!

 

Video 3 tips Tegen Paniekaanvallen

 

4 Comments
  1. Hi bianca dekker,
    Ik ben Eveline en ben 28 jaar. Ik heb gelijk soorten meegemaakt. Op jonge leeftijd opgegroeid in een onveilige omgeving waarin ik mishandeld, verwarloosd en seksueelmisbruikt werd. Op vroege leeftijd uit huis geplaatst en vervolgens met van alles bestempeld. Uiteindelijk bleek niets van de stempels te kloppen en bleek ik alleen complexe ptss te hebben.. Ik weet precies hoe de hulpverlening hierin is en zit er al lang aan te denken om hier iets tegen te doen maar dit voelt als iets waar ik nooit tegen op zou kunnen. Ik zou graag met je in contact willen komen als dit natuurlijk mogelijk is.
    Graag hoor ik van je! Erg bijzonder en dapper dat je zo op deze manier je ervaring deelt dit geeft me inspiratie.
    Groetjes Evelind

    1. Hoi Eveline, het enige wat ik je kan aanraden is “volg je hart”.
      Ga niet TEGEN iets in opstand komen, dat kost je alleen maar bakken energie.
      Weet ik uit eigen ervaring en het levert je niks op.
      Ja, frustratie en uitputting!
      “Be the change you want to see in the world”, dat is mijn motto.
      Heeft Ghandi ooit gezegd.
      Dus WAT zou je anders willen?
      En zorg dan dat JIJ die verandering BENT!
      Al bereik je er maar 1 persoon mee, dan is je leven volop zinvol geweest.
      En daarbij, maakt het jezelf een veel blijer mens.
      En door blijer te zijn, krijg je ook weer meer energie.
      Word je aantrekkelijker voor je omgeving waardoor mensen eerder nieuwsgierig zijn naar: “wat doet zij toch waardoor ze zo straalt?”
      Strijden tegen iets verbitterd je, en niets is zo afstotend dan verbitterende mensen.
      Al snap ik ze erg goed, ben er zelf ook wel een tijdje één geweest.
      Maar kies je voor “gelijk of voor geluk”?
      Het is maar 1 letter verschil, maar een wereld voor verschil, voor jezelf en voor de ander.
      Als nu steeds meer mensen dit gaan zo gaan voelen en gaan leven, dan veranderen we de wereld, stap voor stap.
      Als een soort virus kunnen we elkaar ook hiermee besmetten.
      DAar geloof ik heilig in.
      Dus vind je wens, diep in je hart en LEEF HET!
      Iets meer en mooiers kan je wereld niet geven.
      Wens je alle kracht en liefde!
      Lieve groet, Bianca

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *