De pijn van een verbroken belofte

pijn van verbroken beloftes

Een belofte niet nakomen, dat is echt niets voor mij.
Voor mij geldt;

“Een man een man, een woord een woord.”

Een belofte is HEILIG voor mij.
Zoiets verbreek je niet.
Want waarom zou je A zeggen en dan B doen?

Opgroeien in oneerlijkheid

Bij ons thuis wist je gewoon niet waar je aan toe was.
Elk moment kon het exploderen.
Die onduidelijkheid vond ik erg lastig.

Zonder mij hier bewust van te zijn, ben ik gaan temperaturen.
Gaan checken, scannen, anticiperen en balanceren.
Onduidelijkheid is onveilig voor mij.

Ik kijk mensen ook altijd strak aan.
Altijd op zoek naar wat ze bedoelen, hun lichaamstaal etc.
Daarom zijn mondkapjes ook verschrikkelijk voor mij.
Het ontneemt mij de mogelijkheid om mensen te “lezen”.

Ik probeer mensen te begrijpen

Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg

Vanuit deze ervaring heb ik zelf altijd zeer duidelijk proberen te zijn.
Bot, zwart/wit, rechtlijnig, alles zeggen wat ik denk en doen wat ik zeg.

Iets anders stond gelijk als liegen.

Mijn eerste therapeut heeft wat op mij ingepraat om dingen
vooral NIET te zeggen.
Want ik snapte niet dat ik mensen kwetste.
Hoe kon je nu mensen kwetsen met de waarheid?
En ja, soms heb ik hier nog moeite mee.

Ondertussen heb ik geleerd om meer mijn mond te houden.
Met zoiets als Internet gaat dat prima, want dan zien mensen mijn gezicht er niet bij.
Als ze voor me zouden staan dan zouden ze direct zien wat ik er nu ECHT van vind.
Ik kan dit echt niet verbergen, hoe goed ik mijn best ook doe.

Een belofte moet versterken, niet verzwakken

Waar ik wél invloed op heb zijn beloftes.
Een man een man, een woord een woord.
Ik hak bij wijze van spreken, nog liever mijn eigen arm af, dan als ik iets niet nakom.

En toch, kom ik nu in de knoei met mezelf.
Het is deze houding die misschien best nobel is.
En met de beste intentie.

Maar ik merk dat het me niet meer dient.
Dat het me niet meer versterkt, maar juist verzwakt.

Ik besef me nu pas hoeveel verdriet ik mijn gezin heb aangedaan

Deze maand is het thema Relaties.
Heel impulsief en enthousiast bedacht ik dat er een enquete gehouden moest worden voor de “NAASTEN” van mensen met PTSS.

Ik vond en vind, dat er veel meer aandacht moet komen hiervoor.
Dat deze mensen vergeten worden.
En ik wilde onderzoeken of mijn gedachte hierover ook klopte.

Maar toen kwamen de antwoorden.
Ik las veel verdriet en ellende!
Dat raakte mij dieper dan ik van tevoren had bedacht.

Maar er gebeurde nog iets anders…

Ook IK heb PTSS en had vroeger een gezin.
Door de antwoorden werd ik ook geconfronteerd met mijn eigen gedrag.

Ik durf echt te stellen dat ik ondertussen verandert ben….
Maar dat is nog meer sinds de laatste 2 jaar.

Het brengt veel oud zeer naar boven.
En ik besef me nu ook dat ik mijn kinderen en mijn ex partners,
veel verdriet heb aangedaan.

Dat zij ook last hadden van mijn korte lontje en op eieren liepen.
Rekening hielden met de toestand waar ik me op dat moment in begaf.

De mantra in mijn hoofd

Ik had echter beloofd dat ik een artikel zou publiceren op 25 april hierover.
Een week later zou ik dan nog een artikel schrijven over het effect op kinderen, compleet met video reviews van producten die kinderen zouden kunnen helpen.
En tussendoor ook nog het webinar “Verbeter je Relatie”.

“Je hebt het beloofd Bianca.
Belofte maakt schuld.
Je maakt je zelf ongeloofwaardig en onveilig voor anderen.
En dat voor een groep mensen die juist veiligheid nodig hebben!
Dat kan je niet maken.
Kiezen op elkaar en schouders eronder….”

Dit is wat als een mantra zich maar herhaalt en herhaalt in mijn hoofd.
Gekscherend zei ik tegen iemand:

“Volgende maand is het thema ZINGEVING….ik kijk er nu al naar uit!”

Want ik ben moe, en ik vind het zwaar om het allemaal te moeten dragen.
Ik sta achter de Missie van PTSS de Baas.
Dit MOET de wereld in!

Echter; het is geweld, misbruik, verkrachting, depressie, suïcide etc. wat voor mij “just another day at the office” is.

Alle ellende van anderen, naast die van mezelf.
Het is veel, TE VEEL voor mij op dit moment.

Ik heb frozen shoulders, en ik weet dondersgoed waar dit vandaan komt.
Altijd maar die schouders eronder en die kiezen op elkaar.

Het gaat niet meer, het is te veel…

Ineens kwam het besef…

En dus moet ik een belofte verbreken.
Met het schaamrood op de kaken.

“Maar waarom is dit zo lastig voor je dan?
Waar en wanneer heeft iemand dan een belofte bij jou verbroken?”

En ineens zijn daar de tranen…

Het is weer 1985 en lig ik hysterisch huilend op mijn bed.
Ik ben 15 jaar en zwanger.

Dit nieuws heeft zojuist mijn familie bereikt en de hel is losgebroken.
Mensen gaan elkaar letterlijk te lijf.
Mijn moeder krijst dat het weggehaald gaat worden en ik snik dat ik het wil houden.

Mijn vader komt naast me zitten, in zwaar beschonken toestand.
Met dubbele tong zegt hij;

“Meissie, huil maar niet.
Als jij het kindje wilt houden, dan kan dat.
Papa zorgt er wel voor dat het kindje groot wordt.
Geen zorgen, stop maar met huilen.
Laat je moeder maar aan mij over…”

Mijn vader, het was de enige die ik vertrouwde;
een zware alcoholist met een agressieve dronk.
We waren vier handen op één buik.
Ik was enigszins gerustgesteld.

Echter….de volgende dag was hij nuchter.
Hij zei NIKS meer.
Keek mij niet aan.
Mengde zich niet in de discussie.

En zo liet hij mij bij mijn moeder en zus in de auto stappen, twee hellevegen bij elkaar, op weg naar het ziekenhuis in Leiden.

Onder zware druk & dwang van mijn moeder is de abortus
een paar dagen later uitgevoerd.
In een kliniek.
Want het ziekenhuis wilde het niet meer doen.

Ik was 24 weken zwanger….

Mijn vader?
Die heeft het onderwerp nooit meer aangehaald.
Net als de rest van de hele familie.

Het bestond niet.
Letterlijk doodgezwegen.
Daar heb ik ooit nog een blog over geschreven:
Doodgezwegen kind; een abortus trauma
(de titel is de link naar het blog)

Wat hij WEL zei:

“Ik snap helemaal niks meer van jou.
Jij doet zo raar de laatste tijd!”

Omdat ik weigerde te lachen op de foto voor zijn familie in Canada.

Het was de genadeklap.
Ik ben dit nooit te boven gekomen, zelfs meer dan 35 jaar later niet.

Het is DIT wat naar boven komt als ik denk aan het verbreken van een belofte.

Wat een pijn en verdriet.
En ook weer dankbaarheid.

Tranen ook.
Nu kan het geheeld worden.
En dat heeft heel even tijd en ruimte nodig.

Ik maakte een video over het proces.
Hoe er achter gedrag Verborgen Vermijding kan zitten.
Wat je kunt doen om hier je vinger achter te krijgen.

Het artikel voor naasten van mensen met PTSS dat komt er wel,
maar niet op de datum dat ik het beloofd heb….

Ik heb mijn lijf en frozen shoulders beloofd vaker naar hen te zullen luisteren.
En vooral beter voor mezelf te zullen zorgen.

Dus ik verbreek de belofte aan de ander en houd me aan
de belofte aan mijn lijf en ZELF.
Een les in voor mezelf kiezen en voor mezelf zorgen wat nog best een uitdaging is…

Bianca Dekker

Bianca Dekker

Bianca Dekker is de oprichter van PTSS de Baas. Zij is ervaringsdeskundige en frequent auteur van diverse artikelen.

Andere artikelen

Mensen-redder

Geboren mediator Als kind groeide ik op in een zeer gewelddadig gezin. De vlam kon elk moment in de pan slaan. Ik liep op mijn

Lees verder »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas