Het is in het najaar van 1985 als ik ontdek dat ik zwanger ben.
Voelde me al wel een tijdje niet lekker, maar kon mijn vinger er niet op leggen.
Slechts 15 jaar was ik op dat moment.
Ik wist me geen raad, maar was vastbesloten om het te houden.
Aan mijn ouders durfde ik het niet te vertellen.
De huisarts was er al wel van op de hoogte.
Net als het feit uit wat voor soort gezin ik kwam.

De vader van het kindje was mijn 7 jaar oudere vriend.
Mijn jeugdvriend waar ik uiteindelijk 8 jaar een relatie mee kreeg en ook vader is van mijn “oudste” zoon.
Hóe ik het mijn ouders moest gaan vertellen, wist ik niet.
Eerlijk gezegd was ik als de dood voor mijn moeder, agressief als ze was.

De hel brak los

Op een dag zaten alle mannen bij elkaar aan de bar en met een flinke slok op vertelde mijn vriend het nieuws aan mijn vader en zwager.
Ze belden naar huis en zeiden dat ze er aan kwamen om het te bespreken met het hele gezin.
De hel brak los, ik kan het echt niet anders omschrijven.
Een hoop gegil, ruzie, mensen die elkaar te lijf gingen; alles passeerde de revue.

Snikkend lag ik op mijn bed. Mijn vader op de rand, flink dronken.
‘Meissie, wil je dit kindje echt houden? vroeg hij met dubbele tong.
Ik knikte al snikkend ja.
‘Stil dan maar.
Stop dan maar met huilen.
Alles komt goed.
Papa regelt het wel….’

Maar papa was de volgende dag nuchter en deed vanaf dat moment net alsof zijn neus bloedde.
Nóóit heeft hij er meer een woord met mij over gesproken. NOOIT!

Mijn moeder en zus gingen vol de strijd met mij aan, want ik was vastberaden.
Waar ik als vijftienjarige de moed vandaan heb gehaald destijds, is mij nu nog steeds een raadsel.
Want iedereen was bang voor mijn moeder, doodsbang!

Gevochten als een leeuwin

Mijn zus was een regelrechte stoker en regelde een afspraak in het ziekenhuis in Leiden.
Kordaat stapte ik nog in de auto, mijn zus achter het stuur en mijn moeder er naast.
De stemming was op zijn zachtst gezegd “grimmig”.

Eenmaal in het ziekenhuis kwam er eerst een echo.
Zonder ook maar enig gevoel voor privacy zei de dame in het ziekenhuis hardop;
‘Ik lees dat dit niet de eerste zwangerschap is.’
Dat kon er óók nog wel bij!
Want dit was mijn moeder niet bekend.
De vernietigende blik van mijn moeder deed me ineen krimpen.

Tijdens de echo werd geconstateerd dat ik reeds 24 weken zwanger was.
Het ziekenhuis wilde geen abortus meer doen.
Er volgde een gesprek met een maatschappelijk werkster.
De gemoederen liepen zo hoog op tussen mij en mijn moeder dat we apart werden gezet.
Mijn moeder eiste een abortus en ik wilde het kindje houden.
Niemand leek te beseffen dat ik korte tijd later gewoon weer met haar mee moest naar huis.

De maatschappelijk werkster nam mij apart en zei:
‘Niemand kan je dwingen tot een abortus.
Als je dit kind écht wilt houden, dan moet je wel beseffen dat je er helemaal alleen voor komt te staan.
Je bent heel je familie kwijt.
Dus de vader van dit kind, hoe zit dat?
Want hij moet niet 100% maar 300% achter je staan.’

Hoe gek het ook klinkt, maar toen had ik het antwoord.
Want ik wist dat ik op mijn 15e al meer ruggengraat had dan hij met zijn 22 jaar.
Ik voelde me in de steek gelaten.
Want ja, hoe dóe je zoiets in je eentje als je 15 jaar bent en elk moment weer met je moeder in de auto moet stappen?
Je moeder die net nog uit de kamer verwijdert moest worden omdat ze je bijna te lijf ging met de maatschappelijk werkster erbij?
Daarbij leek iedereen het maar normaal te vinden wat hier gebeurde.
Niemand gaf me het gevoel ook maar 1 centimeter achter mij te staan.

En zo geschiedde…

De butcher van Rapenburg

Het ziekenhuis gaf aan mijn moeder een adres mee van een kliniek in Leiden die nog wel abortussen uitvoerde van 24 weken.
Deze was gevestigd op de Rapenburg, daar waar onze huidige Koning als student destijds woonde.
Mijn vriend bracht me er een paar dagen later heen.
Er bleek geen toestemming te zijn van mijn moeder, dus hij moest dat nog even regelen als hij me kwam ophalen.
Het handgeschreven briefje van mijn moeder in haar hanenpoten handschrift, heeft hij echter nooit afgegeven
maar jarenlang bewaard in zijn portemonnee.

Ik was daar de enige Nederlandse tussen alleen maar Portugese volwassen vrouwen.
Die waren met een touringcar gekomen om hier een abortus uit te laten voeren.
Er was niemand met wie ik kon praten.
Eenmaal in de OK werd de abortus uitgevoerd met slechts een plaatselijke verdoving.
Een verpleegster hield al die tijd mijn hand vast.
Ik heb er niets van gevoeld, helemaal niets!
God, wat heb ik me dáár jarenlang schuldig over gevoeld.
Het enige wat ik deed was vertellen, vertellen en nog eens vertellen over mijn hond.
Terry, mijn lievelingshond die zo bruut weg was gedaan door mijn vader.
Ook zoiets, wat ik nooit heb kunnen vergeten en/of begrijpen.

IJzerpillen & anticonceptiepil

Eenmaal terug op zaal, lag ik daar op een bed tussen al die anders sprekende vrouwen. 
Eentje heeft me er nog aangekeken en een liefdevolle blik toegeworpen.
Gek dat zoiets je dan zo bijblijft.
Uiteindelijk bleef ik in mijn eentje achter. De rest mocht al weg.
Ik niet, ik had zoveel bloed verloren dat ik nog een tijd plat moest blijven liggen.
Na een aantal uur drukte een verpleegster in mijn ene hand een potje met ijzertabletten
en in mijn andere een doosje met anticonceptiepillen.
Iets wat met mijn moeder onbespreekbaar was en nooit en optie was.

Deze foto werd gebruikt tijdens mijn Systemische Opstelling. Voor het eerst kon ik echt huilen.

Eenmaal buiten stond mijn vriend op mij te wachten.
De hele rit naar huis klaagde hij steen & been over wat het had gekost; zo’n 1200 gulden!
Wat inderdaad in die tijd echt een heleboel geld was.
Hij vroeg niet naar mij, helemaal niks.
Eenmaal voor het huis van mijn ouders liet hij de motor draaien.
Ik keek hem niet begrijpend aan.

‘Ik kan hier niet mee omgaan. Het is uit.’

De doodsteek

Verdoofde stapte ik uit de auto, zo de hel van mijn ouderlijk huis weer in.
Niemand zei wat tegen me.
Niemand vroeg iets aan me.
Van mijn moeder en mijn ene zus had ik niet anders verwacht.
Maar mijn vader, zwager en andere zus waren anders.
Maar ook zei deden net alsof hun neus bloedde.

Een week later moesten we met zijn allen op de foto voor familie in Canada.
Ik wilde niet en wilde al helemaal niet lachen.
‘Wat doe je toch raar de laatste tijd.
Ik begrijp he-le-maal niks meer van jou!’
riep mijn vader uit.
Het was de doodsteek.

Over de zwangerschap, het kindje, de abortus is NOOIT meer gesproken.
Zelfs door de huisarts niet.
Jaren later ben ik er bij toeval achter gekomen dat het niet eens vermeld staat in mijn medisch dossier.
Letterlijk & figuurlijk doodgezwegen!

KNAK-moment

Ik heb veel meegemaakt als kind en volwassene. 
Er is mij werkelijk weinig bespaart gebleven.
En toch, was dit een echt “KNAK” moment.
Zo’n moment dat je het bijna hóórt breken van binnen.
Alsof er een bot knakt, breekt.
En je diep van binnen beseft: dit komt niet meer goed.
Er is een leven vóór en een leven zo’n gebeurtenis.
Voor mij was mijn gedwongen abortus zo’n moment.

En natuurlijk begrijp ik rationeel dondersgoed dat je als ouder niet staat te jubelen als je puberdochter zwanger is. 
Dat je dan denkt: dit is niet goed voor je toekomst etc.
Dat je overtuigt bent als ouder dat het beter is om het niet geboren te laten worden.
Maar het gaat me om de MANIER.

Het meest pijnlijke van alles is de manier HOE ze dit hebben aangepakt.
En het aller-, aller pijnlijkste is nog wel het doodzwijgen.


Niet alleen door familie, maar ook door hulpverlening om mij heen.
Alsof de inprenting dat ik niet deugde, dat ik er niet toe deed, dat wat ik wilde niét telde, toen definitief “a-point-of-no-return” bereikte.

Vanaf dat moment sloeg de depressie hard toe.
Al wist ik toen niet dat dit een depressie was.
Nooit ben ik meer de oude geworden of hier van hersteld.
Ik heb van alles geprobeerd om hier mee te kunnen dealen toen ik volwassen was.
Familie Opstellingen bracht wat meer rust.
Met Creatieve Therapie heb ik met speksteen een foetus gemaakt.
Alles hielp een beetje.

Beeldje van speksteen wat ik tijden Creative Therapie heb gemaakt

Medium

Op een dag liet ik voor de verjaardag van mijn (ex)man een medium komen die met wasco tekeningen maakte van je engel of gids.
Deze dame had ik nog nooit gezien.
Ze maakte voor ieder van het gezin een tekening, echter mijn jongste weigerde tegenover haar te zitten.
Voor mij maakte ze een tekening van een indiaan en toen die klaar was pakte ze direct weer een nieuw blad en begon aan een nieuwe tekening.
Enigszins verward bleef ik tegenover haar zitten met de gedachte dat deze voor mijn jongste zou zijn.
Toen ze klaar was keek ze me strak aan en zei;

‘Ik maak voor iedereen altijd maar één tekening, maar voor jou moest ik er twee maken.
Dit hier is je kindje en ik moet tegen je zeggen dat je hem los moet laten.
Dat het oké is en dat je je niet schuldig hoeft te voelen.
Als het de bedoeling was geweest dat hij geboren zou worden, dan was het wel gebeurt.’

Kippenvel over mijn hele lichaam, want ik had deze vrouw nog nooit gezien.
‘Komt dit kindje nog in mijn leven?’ vroeg ik haar.
Ze keek rond en haar ogen rustte op mijn dochter.
‘Via haar’, zei ze stellig.
‘Het zieltje van dit kind komt weer in je leven via haar!’

Ik was altijd blijven zoeken naar “mijn kindje”

Het gaf me rust.
Zoveel rust. Want ik was altijd blijven zoeken naar “mijn kindje”.
Ook toen mijn andere kinderen geboren waren en ik in het wiegje keek, dacht ik:
‘Ben jij mijn kindje?’
Klinkt gek misschien, maar ik had het met alle kinderen die in mijn leven mijn pad kruiste.
Ook wildvreemde die ik passeerde op straat.
Alsof ik een moederkat was die maar bleef zoeken naar haar kitten.

Een jaar later was de scheiding een feit en mijn ex nam de tekening van “mijn kindje” ook mee.
Ik heb hem nooit meer gezien…
Wederom verloor ik hem…en samen met hem nu ook de jongste twee kinderen.
Het verlies van mijn twee jongste kinderen was ook een “knak” moment.
Het exploderen van mijn hoofd in 2012 was mijn laatste.
Ook van die twee momenten ben ik nooit meer helemaal hersteld.

“If it doesn’t kill you, it only makes you stronger”

Hebben mensen me zo vaak wijs naar mijn hoofd geslingerd.
Persoonlijk kan ik het niet meer horen.
Want hoe sterk, krachtig én positief ik ook ben,
met dit verlies heb ik LEREN leven.
Maar of het me daadwerkelijk STERKER heeft gemaakt?

Eén van de laatste wandelingen die ik met mijn jongste maakte in 2007

Vandaag, 31 maart, is mijn jongste zoon 20 jaar geworden.
Ik heb hem al 11 jaar niet meer gezien.

Dit soort dagen zijn lastig voor mij.
Ik sluit me af, voel me niet lekker.
Voel me verdrinken in tranen die maar niet willen komen.

Omgeving kan hier niet mee dealen

Tot dat ik gisteren het verhaal van “mijn kindje” vertelde aan een vriendin.
Voor mij persoonlijk geen groot geheim, maar ik heb ook geleerd om mijn mond erover te houden.
Ik had het een paar jaar geleden aan een vriendin vertelt, in de veronderstelling dat zij dit verhaal al wist.
Zelf was ze op dat moment zwanger van haar tweede.
Ze trok wit weg toen ik het vertelde.
Nu had ze tijdens haar eerste zwangerschap al het contact met mij verbroken
omdat ze niet gelukkig durfde te zijn omdat ik mijn kinderen was kwijt geraakt. (biechtte ze later op)
Persoonlijk denk ik dat dit verhaal haar helemaal too much werd.
Heb voor de goede orde nog wel een geboortekaartje gekregen
en ben op kraamvisite geweest, maar daarna is zij al het contact met mij uit de weg gegaan.
NOG een dolksteek, nógmaals doodgezwegen.

Ik doorbreek het zwijgen

Door het gesprek van vanochtend besluit ik dit te doorbreken!
IK BEN MOEDER VAN VIER KINDEREN!
Mijn oudste zou begin januari 1986 geboren worden en mijn gevoel zei dat het een jongen zou worden.
Zijn vader en ik hebben hem de naam Percy gegeven. 
Percy zou nu 33 jaar zijn.
Ik ga hem niet meer verstoppen.
Hij hoort bij mij, hij heeft een plek in mijn hart.
Net als de andere drie kinderen.
En vandaag is mijn jongste twintig jaar.
Het voelt verdrietig en tegelijkertijd ook liefdevol en warm.
Want of ze nu wel of niet bij me zijn, ze hebben een plekje in mijn hart.
En dát laat ik me door niets of niemand meer afnemen!

Geen slingers en ballonnen, wel tranen.
Maar altijd nog beter tranen van verloren liefde, dan bevroren verdriet.

Luister en negeer niet!

Voor de mensen die iemand kennen die een abortus heeft ondergaan;
Denk er niet te lichtzinnig over.
Dit zijn dingen die er emotioneel diep in kunnen hakken.
Erover praten, oprecht luisteren en erkenning geven helpt om het een plek te geven.
Wat je ook doet, negeer het niet.
Zwijg het niet dood……want dát is pas echt dodelijk!

Ik heb ook een blog geschreven over het verlies van mijn kinderen

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *