Worstelen met het leven en geluk

Mensen met PTSS voelen zich eenzaam en ongelukkig.
Onbegrepen ook.
Ze kijken naar  anderen en zien hoe die gelukkig zijn.
Zelf voelen zij zich dikwijls niet zo, en dus komt er een gevoel op van:

Ik doe iets niet goed.
Zij hebben iets wat ik niet heb.
Ik ben minder en dus ben ik ongelukkig.’

We streven allemaal naar “geluk”.
Maar wát is dat nou; GELUK?
Kan je dat vastpakken?
Ergens kopen?
Of krijg je dat als je ergens héél goed je best voor doet of ergens héél goed in bent?

Beetje flauw natuurlijk om dit zo te noemen, maar als je niet wéét wat geluk is, hóe weet je dan wanneer je het hebt of bent?

Zelf verdiep ik me in dit soort vraagstukken en elke keer als ik denk dat ik het snap, dan blijkt er wel weer een laag onder te zitten.
Net als een ui zeg maar.
Boeddhisme is voor mij een manier om me dieper te verbinden met mezelf, mijn geluk, gevoelens en gedachtes.

Toeval bestaat niet!

Vorig jaar kreeg ik zomaar een cadeau, een boek van Mark Manson
“De edele kunst van NOT GIVING A F*CK”.
Ik had er nog nooit van gehoord maar een kennis had hem zowel in het Engels als in het Nederlands gekocht.
Hij wist niet wat hij met de Nederlandse versie zou doen.
“Weggeven”, maar hij had nog geen idee aan wie.

Die WIE dat werd ik!
En eenmaal thuis sloeg ik het boek open op een willekeurige pagina.
Het deel wat ik toen las was voor mijn gevoel meteen raak.
En aangezien ik van het type “Toeval bestaat niet” ben,
besloot ik  om dit in een blog met jullie te delen.

Ik zal dan ook de tekst letterlijk overnemen waarin ik heel duidelijk wil zeggen dat dit dus niet van mij is, maar geschreven is door Mark Manson.
(vanaf hieronder…)

 

Klik hier voor meer info over het boek

Jezelf om zeep helpen

Mark stelt dat in het boeddhisme wordt betoogd dat het idee van wie JIJ bent,  beter kunt loslaten.
Dit is namelijk een mentaal concept die zeer twijfelachtig is.
Ook zouden de criteria aan de hand waarvan je jezelf definieert een soort gevangenis vormen en ben je beter af als je die kunt loslaten.
In weze, zo vindt Mark, moedigt het boeddhisme je aan om nergens een fuck om te geven.

Dit klinkt tegenstrijdig en raar, en toch is het zeker niet onzinnig om op die manier in het leven te gaan staan.
Het is bevrijdend om de verhalen die je aan jezelf óver jezelf vertelt loslaat.
Op deze manier sta je meer open voor groei en ben je daardoor vrijer om in actie te komen.
Én uiteraard om op je bek te gaan.

Wees eerlijk tegen jezelf

Wat nou als een vrouw durft toe te geven aan zichzelf dat ze eigenlijk niet zo goed is in relaties.
Op het moment dat ze hier eerlijk voor uitkomt (voor zichzelf) kan ze gerichte actie ondernemen en haar slechte relatie stoppen.
Ze hoeft zicht dan namelijk niet langer meer te identificeren met haar relatie en bevrijdt zij zichzelf hiermee.

Of die zeer succesvolle man die eerlijk is tegenover zichzelf en toegeeft dat hij eigenlijk heel onzeker is.
Dat hij het succes najaagt om er op die manier de erkenning van anderen te krijgen.
Hij zal minder zijn best hoeven te doen om bijzonder gevonden te worden, meer kunnen ontspannen, en meer zijn zichzelf kunnen zijn.

Of in mijn geval: ik ben bang om anderen teleur te stellen.
Bang dat wat ik doe, maak of schrijf niet goed genoeg is voor een ander.
Maar als ik dit zo schrijf, dan voel ik al dat ik mezelf hiermee bevrijd.
Dat door dit juist toe te geven en die angst toe te laten en en-plein-public te delen, de lat eigenlijk al omlaag gaat en ik meer ontspanning ervaar.

Jouw problemen zijn verre van uniek of bijzonder

Mark heeft goed én slecht nieuws voor je, en dat is;
jouw problemen zijn verre van uniek of bijzonder.
En daarom kan loslaten zo bevrijdend zijn.

Veelal is angst gebaseerd op onzekerheid die helemaal niet rationeel is.
Dit kan oogkleppen opleveren, waardoor je alleen maar meer op jezelf gericht raakt.
Als je ervan uitgaat dat het vliegtuig waar jij in zit zal neerstorten, of dat jouw projectvoorstel het stomst is en dat iedereen je zal uitlachen, belachelijke zal maken of negeren, zeg je impliciet tegen jezelf:
‘Ik ben de uitzondering.
Ik ben niet zoals alles anderen.
Ik ben anders en bijzonder.’

En weet je wat je dan in feite bent?
Een narcist.
Je denkt dat jouw problemen een andere aanpak vergen, je denkt dat jouw problemen door een of andere unieke wiskundige formule worden bepaald en dat universele wetten er niet op van toepassing zijn.

Hou het simpel

Het advies luidt:
wees vooral niét speciaal, wees vooral niét uniek.
Verander je maatstaven zodat ze een stuk algemener en meer doorsnee zijn.

  • Ga jezelf niet vergelijken met rijzende sterren of
  • nog onontdekte genieën.
  • Zie jezelf niet als een vreselijk slachtoffer of
  • een totale mislukkeling.

Nee, beoordeel jezelf volgens veel alledaagsere eigenschappen:
als student, als geliefde, als vriendin, als iemand die iets maakt of iets bedenkt.

Hoe beperkter en zeldzamer de identiteit die je voor jezelf kiest, hoe meer alles om je heen als een bedreiging zal aanvoelen.
Om die reden is het dan ook verstandiger om jezelf te omschrijven met heel eenvoudige, alledaagse eigenschappen.

Laat het gevoel dat je ergens recht op heb los

Vaak betekent dat dat je allerlei grootse ideeën over jezelf zult moeten loslaten:

  • dat je bijvoorbeeld over een bepaalde unieke intelligentie beschikt
  • buitengewoon getalenteerd of
  • verschrikkelijk aantrekkelijk bent
  • of zo’n onbeschrijfelijke ellende in je leven hebt meegemaakt dat anderen dat nooit zullen snappen.

Dat betekent dat je je gevoel dat je ergens recht op hebt zult moeten loslaten, je veronderstelling dat anderen je iets verschuldigd zijn.
Dat betekent dat je de aaneenschakeling van emotionele kicks moet loslaten die je al jaren overeind houden.

Net als een junkie die moet afkicken van de pillen, zul je wanneer je dat soort zaken loslaat waarschijnlijk ook last krijgen van ontwenningsverschijnselen.
Maar het zal je ook zo ontzettend veel moois opleveren.”

(uit: De edele kunst van NOT GIVING A F*CK – Mark Manson)

Ontwenningsverschijnselen

Waarom nu juist bovenstaande tekst delen, zal je nu misschien denken?
Wat ik al eerder zei geloof ik niet in toeval.
En op dit moment zit ik zelf middenin “ontwenningsverschijnselen” .
Ik noem het maar zo, omdat ik het wel een treffende omschrijving vind, want echt woorden geven aan mijn gevoel, kan ik nog niet.

Na een aantal dagen vertoefd te hebben in een klooster kwam dit namelijk heel erg naar boven.
Ik had me voorgenomen tot rust te komen.
En daar zou ik dan weer van alles voor doén.
(yoga, meditatie, bepaalde boeken lezen, schrijven etc.)

Uiteindelijk besloot ik het allemaal maar los te laten en te zien hoe de dagen zich zouden ontvouwen.
Het gekke was dat ik me daar niet ongelukkig of gelukkig voelde.
Ik voelde van alles en eigenlijk ook weer niks.

Als mensen me vragen: ‘Wat heb je daar gedaan of hoe was het daar?’
Dan kan ik daar erg lastig een antwoord op geven.
Tot ik dus dit boek kreeg en een willekeurige blz opensloeg en deze tekst zag staan.
Voor mij verklaart dit veel.
Ik ging naar het klooster vanwege mijn onrust en een diep ongelukkig gevoel.
Ik voel me sinds mijn bezoek daar gelukkig noch ongelukkig.
En dat vond en vind ik best een beetje “vreemd“.
Het zullen de ontwenningsverschijnselen wel zijn dan.
En ondertussen denk ik dan maar aan de zin die ik iemand ooit hoorde zeggen:

“Ik kan niet gelukkig zijn, maar ik kan wel ZIJN, gelukkig!”
(Alan Bakx – TaPas Academie)

 

 

 

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *