Vorig jaar stond ik Bas bij.
Hij zat al enige tijd niet lekker in zijn vel door een verbroken relatie.
Daar kwamen problemen op het werk bij en toen de werkgever ook nog eens ongeoorloofd maanden achter elkaar veel geld inhield, ontstonden er serieuze financiële problemen.

De situatie werd explosief

Slecht slapen, hyperventilatie, pijn door zijn hele lichaam en stress. Heel veel stress!
De stress sloeg door in een depressie wat zich weer uitte in behoorlijke agressie.

De agressie nam ernstige vormen aan en zowel Bas als ik vreesden dat hij zichzelf of iemand anders van het leven zou gaan beroven.
Op een dag sloeg hij zijn hele huis kort en klein en belde mij hysterisch op.

Radeloos nam ik contact op met zijn huisarts.
De crisisdienst van de GGZ werd gebeld en die zouden bij hem langskomen om de situatie te bekijken en hem wellicht opnemen.

Crisisdienst ziet geen noodzaak

De crisisdienst had geen tijd en verzocht Bas om bij hen langs te komen.
Opmerkelijk, want hij had van de huisarts inmiddels zware kalmeringsmiddelen gekregen en mocht hiermee niet deelnemen aan het verkeer.
Ook was een rit met OV niet wenselijk gezien de agressie van Bas.

De Crisisdienst had hier geen begrip voor en Bas moest dus dan toch maar kiezen tussen twee kwaden en koos om gedrogeerd in zijn auto te stappen.
Eenmaal daar, zagen zij geen noodzaak om hem op te nemen en stuurden hem weer naar huis met een recept voor nog meer kalmeringsmiddelen.

Opname niet mogelijk

Enige dagen later ontplofte de boel weer en ik vreesde echt voor de veiligheid van anderen en voor die van Bas.
Wederom nam ik contact op met de huisarts.
Ik besloot dit keer zelf maar mee te gaan.
Crisisdienst werd ook weer ingelicht en ik bracht hem er persoonlijk heen.

Opname was niet mogelijk.
Want ja, het was vrijwillig en “als Bas iemand zou willen ombrengen dan zou hij dat sowieso kunnen doen”.
Er werd een nieuwe afspraak gemaakt en een kaartje gegeven van een afkickkliniek.
Bas was namelijk op eigen houtje cold turkey gestopt met blowen, wat volgens de crisisdienst de oorzaak was van zijn agressie.
Met een recept voor nóg meer medicijnen werd hij naar huis gestuurd.
Hierna is hij nog één keer geweest voor een kort gesprek, en dat was het.

De rekening

Ik help Bas met zijn administratie en ik zag dat er een rekening langskwam van zijn ziektekosten verzekering: € 291,00 eigen bijdrage.
Ik was toch wel nieuwsgierig geworden waar dit bedrag dan vandaan kwam en opende zijn rekening.

“Wij hebben € 1.787,88 overgemaakt aan GGZ Instelling …”

Ik kon mijn ogen niet geloven.
Dit bedrag voor drie gesprekken!
In plaats van Bas te helpen hebben ze hem alleen maar vol gestopt met zware medicijnen (als verslaafde!) EN hem opgezadeld met een hoge rekening terwijl hij al geld problemen had!

Ik deelde mijn boosheid en verontwaardiging hierover op een Facebook groep en ik kreeg de volgende reactie:

“Zelf ben ik stukadoor van beroep en in mijn vak geldt: beloning naar kwaliteit.
Mocht een klant ontevreden zijn dan kan hij terecht bij de belangenorganisatie die mij een keurmerk geeft.
Er volgt een second opinion die bepalend is.
Bij slechte kwaliteit zal de klant niet of een gedeelte moeten betalen van mijn werkzaamheden.”

GGZ heeft vrijspel

En hier ligt nu precíes het probleem.
Een GGZ kan doen en laten wat hij wil, uitbetaald krijgt hij toch wel.
Ze kunnen mensen behandelen zoals ze willen: verkeerde diagnoses, niet werkende therapieën, volstoppen met medicijnen, NIET behandelen.
Het maakt werkelijk niets uit.

Zij krijgen toch wel betaald en worden vergoed door de Ziektekostenverzekeraars waar ze goede afspraken mee hebben.

Kleinere partijen die doorgaans meer betrokken zijn bij hun clienten, moeten keihard knokken
en worden doorgaans slechter vergoed en dus ook minder bezocht.

Belachelijk systeem!
Zeker in deze tijd waarin er meer en meer bezuinigd moet worden op de zorg.
Laten ze dan eerst eens gaan kijken naar de effectiviteit van de geboden hulp en bezuinigen op de mensen die hun zakken vullen over de rug van de mensen die heel hard zorg nodig hebben.

Wie draait er voor de kosten op als het fout gaat?

Wat ik mij afvraag: wat als Bas nu wel zichzelf of iemand anders iets had aangedaan?
Hoe hoog waren de kosten dan?
Opname ziekenhuis, ambulance, politie, psychiater en noem alle mensen maar op die bij zoiets dan betrokken zijn.

Buiten het onnodige leed had dit de Maatschappij nog meer geld gekost.

Maar dán is er niemand aansprakelijk.
Dan is de naam van de GGZ haas.
En dit soort instellingen durven dus bijna achttienhonderd euro te vragen voor drie gesprekken!!!

En dit is by far nog niet eens het topje van de ijsberg.

GEESTELIJKE GESTOORDE ZORG noem ik het, want van “GEZOND” kunnen we al lang niet meer spreken.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *