Helende aanraking...

Helende aanraking...

Het klinkt zo triest; “Ik ken geen liefdevolle aanraking“.
En toch is het waar.
De aanrakingen die ik als kind heb ervaren waren gewelddadig of seksueel getint.
De allerlaatste keer dat ik als een soort “warme” herinnering heb van mijn moeder, was toen ik een jaar of 6 was en bij haar op schoot zat.
Dat voelde warm en veilig en toen ik haar een knuffel wilde geven beet de hond mij in mijn hoofd.
Deze bewaakte mijn moeder met zijn leven en niemand mocht bij haar in de buurt komen, en kinderen al helemaal niet.
Overigens was deze beet niet echt schadelijk.
Die van een jaar later wel overigens.
Toen beet hij mijn gezicht, neus en oor kapot.
Dat heeft me jarenlang KNO bezoek opgeleverd en vele littekens.

Maar dit was dus echt een zeldzame warme herinnering.
Mijn laatste ook.
Verder werd ik geslagen, en niet zo zuinig ook.
Het gekke is, je raakt er aan gewend.
Achteraf werd het de norm voor aanraking.

Slaan of pijn was “normaal“.
Dat vond ik eigenlijk niet eens beangstigend.
Zachtere aanraking, die leidden weer richting seks.
Dit besefte me toen ik door een huisarts naar een Haptonome werd doorverwezen.
Want ik stond stijf van de stress, zoals hij dat noemde.
Zelf vond ik het wel meevallen, had het niet eens door dat mijn hele lichaam totaal verkrampt was.
Dat ik een soort van koortsaanvallen kreeg van alle stress en verkramping in mijn lichaam.

Ik lag daar op een behandeltafel en die dame raakte mij heel zacht en voorzichtig aan.
Allerlei gedachten en beelden schoten door mijn hoofd.
‘Wat als ze nu meer blijkt te willen?
Hoe ga ik daar dan mee om?
Ik mag geen NEE zeggen, dus doe dan maar je ogen dicht en vertrek.’

Zo stelde ik mezelf gerust.
Ze vroeg mij met mijn aandacht naar haar handen te gaan.
Met mijn hoofd wist ik dat haar handen op mijn rug zaten, maar ik kon absoluut niet voelen wáár.

Dit besef heeft bij mij een kettingreactie aan emoties teweeg gebracht.
Daarnaast was ik ook nog eens zwanger.
Ik vertelde haar over mijn gedachten.
Over het geen NEE mogen zeggen.
De dame is zicht rot geschrokken en ik heb haar dan ook nooit meer gezien.
Korte tijd later belandde ik in een crisisopname.
Het had TE veel in één keer naar boven gebracht.

Dat aanraken bleef echter altijd wel een ding.
Keihard heb ik er voor geknokt om seks en liefde te kunnen combineren en ook nog proberen in ‘t Hier & Nu te blijven.
Toch bleven mijn relaties gebaseerd óf op seks óf op liefde.
Een combi van die twee leek uitgesloten.

Lichamelijke aanrakingen oefende ik ook mee.
Dat ging eigenlijk best wel goed, tot een mannelijke masseur besloot om verder te gaan dan dat de bedoeling was.
Weer die stem, weer die gedachten.
Maar nu durfde ik wel NEE te zeggen.
Maar ik nam het mezelf kwalijk.
Was boos op mezelf dat ik hem niet geslagen had etc. etc.
Voelde me vies en smerig en het was een bevestiging dat mijn lichaam alleen maar goed was om geslagen, vernedert en misbruikt te worden.
Ik heb dit verhaal dan ook aan bijna niemand verteld.
Puur omdat ik me schaamde dat mij dit weer was overkomen.
‘Jouw schuld, jouw schuld, jouw schuld’, hoor ik mijn moeder dan krijsen.

Ik stond op en ging naar bed met lichamelijke pijn.
Altijd pijn, wat me ook heel veel energie kostte.
Lichamelijke aanrakingen moesten functioneel zijn.
Moesten vooral ook hard zijn en pijn doen.
Want dan “voelde” ik dat er iets gebeurde.
Van zacht aaien werd ik alleen maar dood nerveus.

Inmiddels ben ik bijna 50 en heb ik de hoop opgegeven.
Ik wéét dat ik verlang naar een liefdevolle aanraking.
Een aanraking die gebaseerd is op aandacht, zorg en liefde.
Maar vrouwen hou ik uit mijn buurt.
Hoe gek het ook klinkt, een man kan ik eerder in mijn nabijheid verdragen dan een vrouw.
Waarschijnlijk heeft dit te maken met wat er tussen mij en mijn moeder zich heeft afgespeeld.
Mijn beeld over vrouwen is niet echt positief.
En op die manier aangeraakt worden door mannen?
Tja, dat voelt ook niet veilig aangezien dan het seksueel getinte weer om de hoek komt kijken.

Nu had ik laatst van een totaal onbekende dame een voucher gekregen van de Veluwse Bron.
Een sauna in Emst.
Ik besloot daar zomaar een soort ritueel bij te boeken.
Dat deed ik meer uit een soort praktisch oogpunt.
Ik had me er totaal niet in verdiept en wist niet wat me te wachten stond.
Eigenlijk was ik ook ziek en had ik koorts en moest de sauna ook een week verzetten.

Totaal onvoorbereid kwam ik daar als laatste aan.
Een plek uitzoeken kon ik niet, en zo kwam ik in het midden terecht met mijn rug naar de deur.
Twee mensen links en twee mensen rechts en vier mensen achter me.
Na de korte uitleg begon het ritueel en ik had de dame horen zeggen dat ze onze rug kwam scrubben.

‘Laat het maar over je heen komen’, sprak ik me zelf bemoedigend toe.
Maar het bleef niet bij dat scrubben.
Er kwam nog een soort creme bij, mijn haren werden gewassen, mijn hoofd werd gemasseerd, mijn schouders en nek en mijn armen.
De dame raakte mij met zorg aan.
Plaatste haar ene hand op mijn borstkas en de andere op mijn rug en maakte een soort van “contact” met mij voordat ze me verder aanraakte.
Dit deed ze heel voorzichtig en met veel liefde en aandacht.
Dat was een totaal nieuwe ervaring voor mij.
Ik merkte dat ik me er totaal aan over kon geven en het toe kon laten.
Geen nare gedachten, niets seksueels getint.
Ik hoefde niet te verlammen of te bevriezen of te vertrekken uit mijn lichaam.
Het voelde alsof ik als een baby door haar werd gewassen.
Liefdevol gewassen en getroost worden zoals je van een moeder mag verwachten.
Want zelfs dát kon mijn moeder niet eens.
Ik voel nog die handdoek hard over mijn hoofd en lichaam gaan.
Alsof mijn huid en haar eraf moesten worden gewreven.
En als ik dit zo schrijf voel ik de tranen weer branden.

In dat korte ritueel, de Uyuni, wist ik plots wat mij te doen stond.
Helende aanrakingen gaan zoeken.
Aanrakingen die mij als een soort baby een nieuwe imprint kan geven over hoe het óók kan.
Een nieuw soort ervaring die de andere, negatieve en gewelddadige, gaan overrulen.
Zodat ik mijn hele lichaam kan voelen.
Mij goed kan voelen daarmee en erbij kan blijven.
Dat ik voel:
Hé, ik mag er zijn.
Mijn lichaam is oké.
Ik ben oké.
Ik ben het waard om liefdevol aangeraakt te worden.

Na afloop verzamelde ik al mijn moed en zocht de dame op.
Om haar te bedanken voor haar aandacht en haar zachtheid.
Dat ik dit niet kende en dat dit zó belangrijk is voor vele mensen net als ik.
Ze keek me aan en zei:
‘Alles wat ik doe, doe ik vanuit en met mijn hart. ALLES!’
En ja, dat herkende en voelde ik.
Ook haar manier van aanraken, omdat dit exact de manier is hoe ik mensen benader en aanraak.
Maar nimmer heeft iemand mij zo aangeraakt.

Jij bedankt’, zei ze opeens.
‘Dank dat je je openstelde.
Dat je het toestond en mijn daarin vertrouwde.
Je was echt in een soort trance merkte ik.
En dank je dat je de moeite neemt om terug te komen en me dit te vertellen.’

We keken elkaar aan.
Ze stak haar hand uit.
‘Carina. Met een C.’
Ik pakte haar hand aan en gaf haar een kus op haar wang.

Lieve Carina, dank je wel voor je oprechte zorg & aandacht.
Dat je nog maar vele harten mag verwarmen met je helende aanrakingen.
Ik ga dit nimmer meer vergeten….

2 Comments
  1. Ik voel wat je bedoelt. Heel verdrietig dat je zo hebt moeten leven. Ik heb zelf ook ptss gehad. Voor 5 zware trauma’s emdr therapie gehad en kan vertellen dat het mij heel goed geholpen heeft. Aanrakingen op die veilige manier zoals bij Carina zou ik nu ook durven. Dank je voor het delen Bianca. Stoer van je. Vrolijke groetjes 🦄🐿️🌸🌺

    1. Dank je wel Monique. En ook fijn om te lezen dat jij dit nu ook aan zou durven. Want aanraken is eigenlijk wel heel erg fijn….

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *