“Toen ik eindelijk behandeld kon worden voor mijn PTSS voelde ik me blij en opgelucht.”

Ik had al helemaal een beeld gevormd HOE
mijn leven er uit zou gaan zien ná de trauma behandeling.

Dat beeld kwam echter niet bepaald overeen met de werkelijkheid.
Ik dacht bij mezelf:
‘Wat is dit nou?
Ik ben toch behandeld?
Ik zou me helemaal happy moeten voelen?
Waarom doe ik dat dan niet?’

Kortom:
Ik was behoorlijk in de war en voelde me daar erg onrustig onder.
Het hield me een tijd behoorlijk bezig.

Verwarring, wat is dat nu eigenlijk?

Dat het vervelend is, dat is een ding wat zeker is.
In de NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) is er een vooronderstelling die zegt:


“Verwarring is een doorgang tot een nieuwe werkelijkheid.”


Klinkt goed, maar wat het nu precies betekende, dat werd er niet bij verteld.
Het klonk wel “hip” en als cursisten sloegen we elkaar er dan ook met enige regelmaat mee om de oren.
Als iemand dit dan weer tegen me riep, dan dacht ik:

“Oké, ik ben in de war, en dat betekent dat ik op weg ben naar iets nieuws, dus dat is  positief.”

Allemaal leuk en aardig, maar wel rationeel bedacht.
Ik kon er nog niet bepaald met mijn gevoel bij en de verwarring bleef voor mij dan ook een onprettige ervaring.

Dat weerhield mij er overigens niet van om het zelf te pas en te onpas te papegaaien als iemand anders in de war was.
Trots als ik was op mijn NLP training wilde ik anderen maar al te graag laten zien hoe “wijs” ik was.
Hoe ik er zelf mee moest dealen?
Geen idee!

Het sneeuwt in je hoofd…

Jaren later las ik een boek van Yvonne Keuls, “Meneer en mevrouw zijn gek”.
In dit boek kwam een ‘gekke mevrouw’ voor.
Deze gekke mevrouw kreeg elektroshock therapie.
Zij verklaarde dat het na zo’n therapie, ‘sneeuwde in haar hoofd‘.
En als de sneeuw ging liggen, ‘de vlokjes op een andere plek lagen dan dat ze daarvoor deden‘.

Het klinkt misschien ‘gek’, maar voor mij verklaarde dit echt wat verwarring nu precies is;
Het ‘sneeuwt’ in je hoofd.

Ga maar eens na; je loopt met een probleem en je gaat in therapie.
De therapeut gaat aan je schudden.
En net zoals als je een sneeuwbal gaat schudden, dan gaat het heel hard sneeuwen.
Als het sneeuwt, zie je weinig meer.
Je zicht is vertroebelt.
Je ziet geen diepte meer en je kan de dingen niet meer goed, scherp en gedetailleerd zien.
Na verloop van tijd stopt het met sneeuwen en vallen alle vlokjes heel rustig op de grond.
De vlokjes zullen echter wel op een andere plek liggen dan daarvoor in die sneeuwbol.

Therapie schudt alles door elkaar

Zo werkt dat dus ook bij ons als mens.
De therapie haalt heel veel overhoop.
We zijn onszelf “kwijt”.

Hoe vervelend de situatie met je PTSS ook was, je wist wél waar alles lag en hoe het in elkaar zat.
Je had een soort van ‘zekerheid en houvast’.
Na een behandeling heb je dat niet meer.
Eigenlijk heeft de behandelaar aan je “sneeuwbol” geschud, en dat ervaren we dus als “verwarring“.
We zijn onze zekerheden kwijt en we zijn daardoor on-zeker.

“Niemand vind het fijn om onzeker te zijn, om geen houvast meer te hebben.”

Dat geeft een gevoel van onmacht en frustratie.
Dan bén je eindelijk in behandeling geweest en voel je je daarna nog rotter dan daarvoor!
Zeg eens eerlijk, hoe vaak heb je dit wel niet ervaren?
Ik best wel vaak tenminste.

Durf erop te vertrouwen dat dit tijdelijk is

Wat we eigenlijk moeten doen is durven vertrouwen.
Durven vertrouwen dat de sneeuw ooit weer gaat liggen.

Zelf als een gek rondjes blijven rennen, zal er niet voor zorgen dat het sneller stopt met sneeuwen,
s
terker nog, waarschijnlijk duurt het dan nog langer.

“Probeer dus rustig te blijven, te accepteren dat dit er bij hoort.”

Dat je niet gek bent, dat je problemen heus niet erger zijn geworden.
Rustig blijven en erop vertrouwen dat het stopt met sneeuwen en als het stopt met sneeuwen,
dan zal het nog even duren voor alle vlokjes zijn neergedaald.

Want pas als de sneeuw ligt kunnen we gaan her-ontdekken waar alle sneeuwvlokjes nu precies liggen en WAT er nu precies veranderd is.
Pas dán kunnen we echt bepalen wat er eventueel nog nodig is, en wat er al verwerkt is.

“Het is zo jammer dat therapeuten ons dit niet vaker of duidelijker vertellen.”

Want ik ben van mening dat als je het wéét, dan blijft het nog wel vervelend, maar je zal er niet van in paniek raken.

Laat het dus maar even sneeuwen.
Pak in de tussentijd een lekker boek, k
ijk een lachfilm, ga iets knutselen.
Wees gewoon maar even lief voor jezelf.

Of beter nog: koop een sneeuwbol.
Schud daar maar even flink aan, om je er aan te herinneren dat als het sneeuwt in je hoofd,
dat het allemaal vanzelf wel weer goed komt. 

En weet: na sneeuw komt zonneschijn!

Video 3 Tips tegen Paniekaanvallen

One Comment
  1. Hoi Bianca,
    Ik heb gelukkig geen PTSS of behandelingservaring.
    Maar ik vindt dat je dit prachtig en helder uitlegt.
    Het lijkt wel een beetje op de onrust die anderen in hun hoofd ervaren zoals bij ADHD als ik dit zo lees.

    Ga zo door door met je heldere uitleg, ik weet zeker dat je veel mensen kunt helpen met je eigen ervaringen.

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *