Hulphond Sjeff is onze held!

Huisje, boompje en beestjes….

Wanneer je als jong meisje droomt van de toekomst, denk je vooral aan een gelukkige toekomst met (in mijn geval) een lieve man en kinderen.
Natuurlijk heb je geen zicht op of besef van de ellende die mogelijk op je pad komt.
Gelukkig maar!
Want dromen en fantaseren over de toekomst is goed en op z’n tijd heel fijn!

Mijn man Rick heeft beroep gerelateerde PTSS (politie), gediagnostiseerd in 2014.
Die tijd was donker voor ons als gezin.
Wij hadden op dat moment elkaar, 2 prachtige kinderen en 2 lieve honden… ons gezinnetje was compleet.

Toch gaf deze diagnose onze kijk op de toekomst een andere wending.
Veel onzekerheid en angst voor wat nog wel zou kunnen en wat niet meer.
Zeker toen Rick werd afgekeurd door het UWV.

In die tijd waren de honden erg belangrijk voor ons.
Rick moest er 3 tot 4 keer per dag op uit.
Kwam beperkt, maar toch onder de mensen.
Wat een leegte ontstond er toen de honden een jaar na elkaar kwamen te overlijden.
Onze Sam werd (bijna) 17 en onze Sjors werd maar 10 jaar oud.
Opnieuw een enorme klap die het hele gezin trof.

Een lichtpuntje

We verhuisden naar een ander huis en besloten, gek genoeg, om geen hond meer te nemen.
De kinderen waren inmiddels de pubertijd bijna voorbij en de vrijheid die je hebt zonder huisdieren, leek ons ook prettig.

In onze nieuwe woning vonden we een nieuw thuis, maar na een paar maanden zag ik Rick weer afglijden.
Hij kwam bijna niet meer buiten en raakte haast in een sociaal isolement.

Ik ging meer werken en was echt bang dat hij snel achteruit zou gaan en vroeg hem of hij wilde overwegen weer een hond te nemen.
In eerste instantie wilde hij daar niets van weten, maar na verloop van tijd zag ik (dankzij de cookies) toch zoekopdrachten naar puppy’s voorbij komen op internet.
Hij was wel degelijk aan het zoeken geweest en gaf aan toch wel weer een hond te willen.
De kinderen waren natuurlijk ook euforisch want ook zij vonden ons gezin niet compleet zonder hond.

Sjeff

Na grondig speurwerk kwamen we bij een fokker uit die een eerste nestje hondjes kreeg.
We konden onze Sjeff ophalen in september 2018.

Een dotje was het!
Een zwarte labrador dit keer want we wilden hem niet vergelijken met Sjors die bruin was.
Sjeff was ons nieuwste gezinslid en hij was meer dan welkom!

Ik zag Rick opbloeien!
Hij kwam weer meer buiten, had aanspraak op straat en ging zelfs naar puppy cursus.
Sjeff was enorm gefocust op Rick en die 2 waren vanaf dag 1 onafscheidelijk.

Ik merkte dat het hele gezin hier baat bij had en het idee ontstond om de mogelijkheden te onderzoeken om Sjeff op te leiden tot hulphond, uiteraard in de hoop dat Rick weer aan het werk kon.
Het uniform werk was geen optie meer, maar de politie heeft veel meer te bieden dan dat.

Onderzoek wees uit dat er maar weinig partijen zijn die een eigen hond opleiden.
Veelal kun je je aanmelden voor een hulphond en dan krijg ja, na heel lang wachten, een kant en klaar exemplaar die 2 jaar oud is.
Dat wilde we dus niet!
Sjeff deed al veel goeds voor Rick en hij zou een prima hulphond kunnen zijn!

Waar een wil is, is een weg!

Mijn frustratie was de beperkte visie van de politie op het fenomeen ‘hulphonden’.
De werkwijze van de politie botste met ons idee en daarvan afwijken was voor hen geen optie.

De politie deed alleen ‘zaken’ met één van de grootste partijen in Nederland, die werkt zoals ik eerder beschreef.
Je ontvangt een getrainde hond en dan is het te hopen dat de klik er is.
In mijn ogen is juist het hele socialisatie en puppy traject essentieel als het gaat om de band tussen de hond en de baas.

Dus ik klom in de pen en stuurde een mail aan de districtschef politie van de regio Oost-Nederland.
Iemand die een been verliest kan een rolstoel krijgen om hiermee weer aan het (mogelijk aangepaste) werk te kunnen.
Waarom kan mijn man dan geen hulpmiddel krijgen om weer aan het werk te kunnen?

De districtschef nodigde ons uit voor een gesprek.
Het was een emotioneel gesprek maar wel met een open einde.
Er werd oprecht naar ons geluisterd.

Deze chef wilde zijn best doen om te onderzoeken wat er wel mogelijk was!
Want als dit Rick kan helpen, kan het ook anderen helpen die in dezelfde situatie verkeren.
Hij zag wel in dat ons idee perspectief bood en wilde dit onderzoeken.

Het plan

Ik schreef een plan van aanpak voor de politie Oost-Nederland met daarin ons (gefundeerde) idee.
Dit plan werd uitgangspunt voor het experiment PTSS hulphond politie Oost-Nederland’.

We vonden een partij die in onze ogen het meest geschikt bleek en mee wilde werken aan het experiment.
Naast het opleiden van Sjeff als hulphond was het idee ook hondengeleiders binnen de politie op te leiden tot trainer.

De politie zou in de toekomst zelf de honden en hun baas kunnen opleiden en begeleiden onder toeziend oog van de geaccrediteerde hoofdopleider (externe partij), die de certificering voor haar rekening neemt.

Zo geschiede…..
Sjeff en Rick zijn gestart op 1 oktober 2019.
Vanaf dag 1 zijn beiden er volledig voor gegaan.
Een gouden team!

Rick is gevraagd om mee te denken binnen het team ‘verzuim en re-integratie’ binnen de politie, als ervaringsdeskundige PTSS.
Mede om vanuit het experiment om te kijken of deze een plek kan krijgen binnen de organisatie voor collega’s, die mogelijk ook gebaat zijn bij een hulphond en al een geschikte huishond hebben.

Het werken gaat niet meer zonder Sjeff en het is fantastisch te zien hoe zijn omgeving hierop inspeelt.
Als een vergadering (te) lang duurt, springt Sjeff bij Rick op schoot of begint te piepen.
Collega’s geven dan zelf aan dat het wellicht tijd is om te stoppen aangezien Sjeff dit aangeeft.
De prikkelarme omgeving waar Rick soms zit is ook voor Sjeff een rustige plek, want onderschat ook het werk van een hulphond niet! 

Perspectief

Ik kijk nu terug op een periode waarin we samen gestreden hebben om dit voor elkaar te krijgen.
Er kwamen geweldige mensen op ons pad (vanuit de politie organisatie) die mee gingen in ons idee en zich enorm hebben ingezet om het te realiseren en te faciliteren.
Zonder hen hadden we er nu heel anders bij gezeten. 

Het experiment dat we mochten starten zal een keer eindigen.
Dan zullen we evalueren of de doelen behaald zijn en of het een vervolg mag krijgen binnen regio Oost-Nederland en de andere politie regio’s.
Natuurlijk is ons persoonlijke doel al bereikt, Rick is weer deels aan het werk.

Hij heeft weer het gevoel ertoe te doen, maar blijft strijden om dit ook voor collega’s met PTSS voor elkaar te krijgen.
En niet alleen de politie medewerker met PTSS is erbij gebaat, ook het gezin zal meer lucht krijgen, wanneer papa of mama weer kan deelnemen aan het arbeidsproces, al dan niet vrijwillig, maar met hulphond!

Door: Janca Wouters van den Oudenweijer

Janca Wouters

Janca Wouters

Janca Wouters vd Oudenweijer (45 jaar). Echtgenote van Rick, politie agent die sinds 2014 gediagnosticeerd is met beroeps gerelateerde PTSS. Moeder van 2 jong volwassenen kinderen (17 & 19 jaar). Woonachtig in Ede en werkzaam als docent / trainer. Naast mijn baan als docent / trainer ben ik binnen de politie organisatie actief met een hulphonden project dat erop gericht is politie medewerkers te ondersteunen in hun re-integratie traject.

Andere artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas