Invloed van PTSS op ons gezin!

Het begin

Toen ik 25 jaar geleden mijn grote liefde voor het eerst zag, in een donkere dampende kroeg, kon ik me niet voorstellen hoe de dag van vandaag eruit zou zien. Mijn Rick, zo jong en onbezonnen nog, maar met zoveel levensvreugde en plezier!
Ik herinner me die eerste ontmoeting als de dag van gisteren….23 maart 1996. 

Rick, die toen op de horeca vakschool in Wageningen zat had eigenlijk één grote droom. In de voetsporen treden van zijn oom die politieagent was. Hij keek op naar hem en was dan ook voornemens om zich na het behalen van zijn horeca diploma aan te melden bij de politie. 

Toen het moment daar was en hij in de aanmeldprocedure beland was ging het mis. Hij gaf teveel sociaal wenselijke antwoorden en kwam niet door de keuring. Later, bij poging 2 lukte het hem wel! En tijdens de opleiding in Lochem, ja die met dat biljart, had hij de tijd van zijn leven.
Het duurde 18 maanden voor hij zijn diploma kreeg. Mijn kanjer had het gered! Zijn toekomst leek er rooskleurig uit te zien. Hij kwam terecht in Ede, een warm en zeer collegiaal team waar hij veel geleerd heeft en waar hij kon doorgroeien naar een wijkagenten functie. Euforie ten top! Ons gezinnetje, inmiddels uitgebreid met een zoon, dochter en 2 hondjes was gelukkig! 

Barstjes..

Maar toen we, enige jaren later de eerste barstjes begonnen te zien begonnen de zorgen te komen. Zorgen om Rick en de heftige diensten die hij regelmatig had, zorgen om de kinderen die begonnen te merken dat papa aan het veranderen was en zorgen om mijzelf. Was hij nog wel de man waar ik ooit trouw aan beloofde tot de dood ons scheidt? Een moeilijke periode waarbij wij als koppel enorm op de proef gesteld werden. 

Na uitval door ziekte en een zeer oplettende chef werd Rick doorverwezen naar het PDC in Diemen. Voor Rick een formaliteit want PTSS kon hij toch niet hebben?

PTSS

Nou hij had de jackpot!
Absoluut overtuigend PTSS, beroepsgerelateerd.
Na een lange dag, met een diagnose op zak weer naar huis. Een life changing moment waar we echt even stil van waren. De rit naar huis duurde lang. Puzzelstukjes vielen op hun plek maar de onzekerheid en het verdriet voerde de boventoon. Hoe nu verder? Wat vertel je de kinderen? Een onzekere tijd vol boosheid, verdriet en vooral vanuit de directe omgeving heel veel onbegrip. Want tja, PTSS is toch een soort burn out? Die kom je wel weer te boven!

Therapie werd ingezet en onder dwang van zijn toenmalige chef ging Rick weer verder in zijn eigen functie. Iedereen zag dat dat een keer mis moest gaan. Thuis werd het er niet gezelliger op. De kinderen hielden veel rekening met hun vader en wanneer ze iets onplezierigs hadden te melden werd eerst even gecheckt hoe papa’s pet stond. Wat een flexibele, lieve en zorgzame kinderen hebben wij toch! Maar man o man wat had ik ze graag een onbezorgde jeugd gegund…..

Het gezin

Op het moment dat Rick de diagnose PTSS kreeg waren onze kinderen 10 en 12 jaar. (Pre)pubers die hun grenzen moeten ontdekken, plezier moeten maken maar ook strijd moeten voeren met papa en mama. Dat strijd voeren met papa zat er niet in. Papa voerde zijn eigen strijd en daar wilde de kinderen het liefst ver weg van blijven.
De leuke, ontspannen momenten werden zeldzaam en de afstand tussen de kinderen en Rick groter. Moeilijk om ze toch de ruimte te geven om te groeien met vallen en opstaan en niet te beschermend te zijn. Dit is tot op de dag van vandaag mijn leerpunt. Ik wilde compenseren, papa en mama tegelijkertijd zijn, maar elk weldenkend mens weet dat dat onmogelijk is. 

Onze kinderen zijn flexibel. Marco Borsato zong het zo mooi in één van zijn liedjes ‘ze zijn aan het geweld gewend‘ (uit: wat zou je doen. War Child).
In ons geval is er zeker geen sprake van geweld maar wel van angst, verdriet, boosheid en frustratie. Kun je daar als kind ooit aan wennen? Ik denk dat onze dochter (17) zich niet eens meer kan herinneren hoe haar vader was toen hij nog lekker in zijn vel zat en in het leven stond. De foto’s uit die tijd tonen een andere man en vader.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Nu

Vandaag de dag leven we nog steeds met elkaar onder één dak. Rick is de spil van ons gezin en als zijn pet verkeerd staat is er tussen mij en onze kinderen maar een blik nodig om te weten wat wel en wat niet te zeggen. We zijn ingespeeld op elkaar en vormen een goed team. Uiteraard vliegt één van ons wel eens uit de bocht, want de hele tijd op je tenen lopen houdt niemand vol. Maar dat wordt dan weer opgevangen door een ander. Zo doen we het met elkaar en vormen we, samen met hulphond Sjeff, het vangnet, de veilige haven, waarin Rick kan zijn wie hij is.
Ook hij maakt stappen in de goede richting en neemt steeds een beetje meer regie over zijn leven. Toch blijf ik op mijn hoede want voor je het weet steekt die grote boze wolf de kop weer op en zullen we weer alle zeilen moeten bijzetten! En mega trots ben ik dan op mijn kinderen! Om wie ze zijn, wat ze doen en hoe ze ondanks alles groeien tot prachtige jongvolwassenen. Dat geeft mij kracht en energie om door te gaan, want
opgeven is geen optie!

Janca Wouters

Janca Wouters

Janca Wouters vd Oudenweijer (45 jaar). Echtgenote van Rick, politie agent die sinds 2014 gediagnosticeerd is met beroeps gerelateerde PTSS. Moeder van 2 jong volwassenen kinderen (17 & 19 jaar). Woonachtig in Ede en werkzaam als docent / trainer. Naast mijn baan als docent / trainer ben ik binnen de politie organisatie actief met een hulphonden project dat erop gericht is politie medewerkers te ondersteunen in hun re-integratie traject.

Andere artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas