Krijsen in stilte

Er is een gat zo groot als een krater.
Een krater met een onmetelijke diameter.
Je kunt het niet zien.
En ook niet horen.
Maar dat betekent niet dat het er niet is.

Wanneer ik er mee gestopt ben, weet ik niet.
Maar het geluid is verstomd.
Mijn gezicht is ontspannen.
Maar het krijsen heeft mij niet verlaten.

Het is er niet altijd.
Het komt en het gaat.
In periodes die ik niet goed kan voorspellen.
Of momenten waarin ik hevig schrik.

Schrik van een aanraking.
Van een beweging.
Plotseling en onaangekondigd.
Positief bedoelt.
Of vaak zelfs neutraal.

Mijn hart stopt voor een moment.
Handen gereed om een harde klap uit te delen.
Benen klaar om te vluchten.
Het brein wat een supersnelle analyse maakt.
Mijn innerlijke stem die roept:

‘Niet slaan, niet schoppen, niet bijten.
Dit is niet je vijand.
Je bent niet in gevaar.
Hou jezelf in.
Zet jezelf niet voor schut.’

Ik gehoorzaam die stem.
Breng mijn hart tot rust.
Laat mijn gebalde vuisten los.
Ontspan mijn gezicht.
Haal diep adem.

Maar het krijsen IN mezelf.
Is oorverdovend.
Niemand die het ziet.
Geen ziel die het hoort.
Alleen ik.

En zo verslijt ik vele dagen.
Met krijsen in stilte.
Oorverdovend eenzaam.

Wachtend op die armen.
Die fluistering in mijn oor.
Dat alles goed komt.
Ik oké ben.
En dat ik me even mag ontspannen.

Ja ontspannen.
Rust.
Stilte.
In mij…

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *