Geboren mediator

Als kind groeide ik op in een zeer gewelddadig gezin.
De vlam kon elk moment in de pan slaan.
Ik liep op mijn tenen, over eieren, met voelsprieten tot in de hemel….

De boel sussen, bemiddelen, onderhandelen, zorgen dat het weer “goed” komt.
Dit is waar ik van zeer kleins af aan mee bezig was, waar ik goed in was en waar ik nog steeds goed in bén.

Niet alles is fout. ‘Elk nadeel heeft zijn voordeel’, zei Johan Cruyff ooit. En ik ben dat met hem eens.
Mijn vermogen om situaties te scannen, te voelen, bemiddelen, onderhandelen, luisteren, ruzies sussen, zaken regelen, oplossingen zoeken etc etc etc……het zit in mijn blauwdruk.

In principe is het een motie van wantrouwen naar de ander

De nadelige kant van het verhaal is, dát het in mijn blauwdruk zit. Dat het geen vrije keuze is.
Want eigenlijk weet ik gewoon niet beter. Het is iets waar ik me nog niet eens bewust van ben áls ik het doe.

Op het moment dat IK voel of het idee heb dat het niet goed gaat met iemand, dan heb ik de overtuiging dat ik hier iets mee MOET.
Onbewust maak ik dan een beeld van hoe het “zou moeten zijn”.
Ik trek mijn Superman cape aan en ga de ander “redden”.

Of de ander wel gered wílt worden, daar sta ik niet eens bij stil.
Of de dingen die IK bedenk als oplossing, ook wel de dingen zijn die de ander graag wenst, dat vergeet ik te vragen.
Want ik denk echt te weten wat de ander nodig heeft.

Hoe goed bedoelt ook, het is arrogant. Ik speel voor God.
En buiten het feit dat ik de ander zijn “ik-val-op-mijn-bek-moment”
daar mee ontneem, kost het mezelf ook nog eens bakken energie.

Het loopt vaak op een teleurstelling uit

Och ja wat kost mij dit energie.
En dan is de ander mij er nog eens niet dankbaar voor.
Doet er niet mee wat ik vind dat hij er mee MOET doen.

Dan voel ik me gekwetst. Intens verdrietig.
Soms zelfs verraden!
Maar WIE verraadt nu eigenlijk wie?
Dat is misschien wel de grote vraag.
Pleeg ik zélf geen hoogverraad?
Namelijk; verraad van MIJZELF!

Want wáárom doe ik dit?
En voor wié doe ik dit?

Valse macht

Ga je dit gedrag ontleden dan zou je kunnen zeggen dat het misschien vluchtgedrag is. Vermijden zelfs.
Want door maar voor een ander te blijven rennen, hoef ik niet naar mezelf te kijken en mijn eigen behoeften.
Daarmee ga ik mijn eigen verdriet en pijn uit de weg.

Een knap staaltje valse hoop en valse macht.
Want als IK maar beter mijn best doe, dan wordt iedereen daar beter van en leven we nog lang en gelukkig.

Of als die ANDER nu maar doet wat IK wil, dan is alles helemaal goed!

En als je dan nog meer inzoomt, dan zie je daar een kleine kleuter.
Een kleuter die VOELT dat er geen balans en harmonie is.
Een kleuter die de overtuiging heeft dat ZIJ overal verantwoordelijk voor is.
Dat ZIJ de macht heeft om alles te fixen.
En als dit niet lukt, dan heeft zij gefaald.

Dit doet zij niet zozeer voor de ander.
Nee dit doet de kleuter voor haarzelf.
Omdat als alles koek en ei is, dan is zij veilig!

Pijnlijke strategie

Dit ontdek ik meer en meer bij mezelf.
De dingen die ik doe, mijn Superman cape, mijn tomeloze energie en kracht om anderen te “redden en te beschermen”…..
het is allemaal vanuit paniek van de kleine kleuter.
De paniek waarmee zij met al haar kracht en energie de dingen “goed” wilt houden.
Onder controle zodat ze het gevoel heeft dat ze haar leven onder controle heeft.

De bewustwording van deze strategie doet pijn.
Het brengt een hoop modder naar de oppervlakte.
Het eens zo heldere water is best troebel.

Word je eigen “Gezonde Volwassene”

Weer komt de paniek naar boven.
Maar nu is er ook een “Gezonde Volwassene” die het ziet en voelt.
Die tegen de kleuter zegt;
‘Het is oké. Ik weet dat je bang bent en dat is helemaal prima, maar je hoéft nu niks te doen.
Blijf maar rustig zitten en je zal zien dat het water vanzelf weer stil wordt.
De modder zakt weer naar de bodem en dan is er weer helder zicht.’

Het kind snapt er niks van en maakt soms nog paniekerige bewegingen.
Het vertrouwen is er nog niet helemaal.

Maar stukje bij beetje, drie stappen vooruit en eentje achteruit.
Langzaam maar zeker voorwaarts.
Of moet ik zeggen: OPWAARTS.

De kleuter en de gezonde volwassene, hand in hand.

Vanuit de modder naar het helder zicht!

BEN JIJ OOK EEN MENSEN-REDDER?
VIND JIJ HET MAKKELIJKER OM ANDER TE REDDEN DAN JEZELF TE REDDEN?

HOE DOE JIJ DIT?

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *