Opgroeien in een waar Sodom & Gomorra hebben zo zijn ervaringen opgeleverd.
Sommige gebeurtenissen zijn zo verschrikkelijk, dat ze eigenlijk ook wel weer ludiek worden.
Tenminste, zo ervaar ik het.

Ik kan soms echt enorm lachen om bepaalde rare dingen waar ik getuige van was als klein kind.
Ooit schilderde ik een herinnering die zeer gewelddadig was op een heel groot rol behangpapier tijdens een dagbehandeling in 1997.
Het beeld triggerde vele mensen, terwijl ik er enorm hard om moest lachen.

Wel beeld maar geen geluid is als kijken naar een slapstick

DOOFSTOMME FILM

Wel beeld, maar geen geluid.
Het geluid leek weg.
En kijken naar een doofstomme film, gaf me wel een soort slapstick gevoel.
Een soort “Laurel & Hardy” maar dan een gewelddadige versie ervan.
Ooit had ik in een soort regressie behandeling een deel van het geluid weer terug.
Toen pas merkte ik HOE ontzettend bang ik toen was.
Voelde me echt een aansteller toen ik dat zo voelde, want jeetje, het was toch zeker niets nieuws.
Ik wist dit toch al zo lang?
Waarom nu dan opeens die angst?

DIEP INNERLIJK WETEN

Jarenlang was er ook een “weten”.
Weten dat er iets was waar ik geen beeld bij had.
Een soort van riool waar een monster in verstopt zat waarvan ik hoopte dat deze in ieder geval NOOIT naar buiten zou komen.
Hier had ik noch beeld, noch geluid van.
Alleen dat hele diepe weten.
Dat enge monster onder je bed.
Je durft niet te kijken, maar je wéét gewoon dat hij er zit.
En je maakt jezelf wijs dat als je maar héél stil bent en je niet verroert, dat hij dan niet tevoorschijn komt en het vanzelf weer licht wordt.

Je ziet ze niet, maar je voelt ze wel….

GEEN BEELD MAAR WÉL GELUID

Daarnaast is er ook veel geen beeld maar wél geluid.
Dit is met name als ik dronken mensen hoor schreeuwen.
Mensen met een agressieve dronk.
Die dan hun stem gaan verheffen en op zoek zijn naar ruzie.
Of als ik hoor dat iemand een kind of een ander aftuigt.
Zo hoorde ik een tijdlang dat er waarschijnlijk iemand onder mij zijn partner mishandelde.
Er was in ieder geval een hoop geschreeuw en lawaai.
Wat dit met mij doet is werkelijk ongekend.
Ik krijg letterlijk vlekken voor mijn ogen.
Raak dan in alle staten.
Agressie voert dan de boventoon.

GELUIDEN ZIJN MIJN GROOTSTE TRIGGERS

Nu is er hier een jong kind wat gilt.
Echt ijselijk krijst.
Zomaar, zonder reden.
Gillen om het gillen.
Ik krijg er echt moordneigingen van.
Zelfs andere kinderen lopen soms met hun vingers in hun oren als hij al krijsend op zijn fiets rondjes rijdt.
Zijn moeder hoor of zie ik niet.
Het jongetje heb ik al eens aangesproken, maar dat helpt niet.

Heel eerlijk, ik ben er voor weg gegaan.
Vertrokken richting de Achterhoek om tot rust te komen.
Want ik werd gek van de herrie en dat wat het met mij deed.
Eenmaal in de stilte en rust is er ontzettend veel naar boven gekomen.
Alsof er een soort van beschermende laag is weggehaald, puur omdat het daar niet nodig is.

KORTSLUITING IN MIJN HOOFD

Toen ik laatst weer even terugkwam naar mijn huis, stapte ik uit de lift en hoorde direct dat kind gillen.
Ik voelde kortsluiting in mijn hoofd ontstaan en verwenste hem echt iets.
Dat is niet netjes, dat weet ik.
En met mijn verstand weet ik heus wel dat hij er niks aan kan doen.
Dat dit jongetje waarschijnlijk zwaar overprikkeld is en laat horen wat hij van binnen voelt.
En zijn moeder die volgens mij alleenstaand is, is er intussen immuun voor geworden.
Die hóórt het geeneens meer…

Een paar dagen later ging ik naar mijn therapeute.
Ze liep hopeloos uit en na een half uur kwam de volgende al weer binnen.
Zij liep naar de gang om te zeggen dat ze uitliep.
Diegene ontstak in woede en begon hysterisch te schreeuwen, te gillen en te krijsen.
Het duurde 18 minuten voor de therapeute weer in de kamer terug was.
Ondertussen zag ik bijna zwart voor mijn ogen en zat ik met mijn vingers in mijn oren.
Ik werd letterlijk bijna waanzinnig van het gekrijs.

DE HARDSTE SCHREEUWERS KRIJGEN DE MEESTE AANDACHT

Totaal over mijn toeren verliet ik de praktijk, want ik moest ruimte maken voor dit persoon omdat zij in crisis was geraakt.
Ik voelde me tekort gedaan.
Omdat ik blijf vinden dat de mensen die negatief gedrag vertonen,
meer serieus worden genomen dan de mensen die zich ook zo voelen,
maar in sociaal aangepast gedrag blijven hangen.
Iets waarvan ik vind dat een therapeut doorheen zou moeten kunnen kijken.
Ik ben van mening dat het niet zo mag zijn dat de hardste schreeuwers altijd als eerste geholpen worden.
Daarmee beloon je negatief gedrag.
Er zijn zoveel mensen die gillen en lijden in stilte.
Mensen die dan over het hoofd worden gezien en altijd achter aan in de rij mogen aansluiten.
Ik ben daar in ieder geval één van…

Mijn reactie loog er echter niet om, want om het pand te verlaten moest ik langs de schreeuwende vrouw.
Ik waarschuwde mijn therapeute dat als ze zou gaan krijsen als ik er langs liep, de kans groot zou zijn dat ik haar aan zou gaan vallen.
God zij dank was de dame stil toen ik haar passeerde.
Misschien wat het mijn energie, misschien gewoon toeval.
Stil was ze opeens wel.

ONGEZONDE REACTIE OP EEN VERVELENDE GEBEURTENIS

Maar eenmaal thuis gaf het me toch wel te denken.
Want mijn mening is één, maar mijn reactie is niet gezond.
In overleg met de therapeute besloot ik daar dan ook aan te werken.
Ben nu een aantal dagen terug in mijn huis, en het jongetje was er niet.
Heb geen last van de enthousiast schreeuwende kinderen dus daar ligt het niet aan.
Gisteren was de jongen weer terug, en dat heb ik geweten.
Meteen stak de agressie weer de kop op.
Zijn moeder opzoeken voor een gesprek, is op zo’n moment gewoon niet handig.
Ik ben daar dan té opgefokt voor.

met handen op de oren proberen het buiten te houden

DOOR DE EMDR KWAM IK IN EEN DIEPERE LAAG TERECHT

Vandaag was de dag om er een begin mee te maken.
En voor ik het wist zat ik er middenin.
En nee, het was geen agressie wat ik voelde.
Ik voelde angst, doodsangst!
Zag mezelf daar zitten, op de grond, in elkaar gedoken, vingers in mijn oren.
En bang, oh zo bang.
Het beeld wáár het gegil vandaan kwam was er nog niet.
Alleen het wéten…
Het diep innerlijk weten wáár dat intense gegil vandaan kwam.
En toen….was er een beeld…

Beeld én geluid samen was echt ziekmakend.
Wat voelde ik me verschrikkelijk zeg!
Blinde paniek. Bijna overgeven.
Uiteindelijk ben ik als volwassene zelf het beeld in gestapt om de situatie te stoppen.
Ik heb hier hele goede ervaringen mee.

BEELD & GELUID KOMEN WEER LANGZAAM SAMEN

Het bracht me terug naar mijn volwassen ZIJN.
Dát wat ik NU ben.
Een krachtig en sterk gevoel.
Een gevoel dat IK nu controle heb.
Om zo gevoelsmatig te switchen van het kleine kind naar een volwassene,
voelt echt heel erg goed.
En met een goed gevoel ben ik weer huiswaarts gegaan.

Er staan me nog een aantal dagen in mijn huis voor de boeg.
Dagen waarin ik hoogstwaarschijnlijk blootgesteld zal worden aan het krijsende kind.
Kan ik gelijk testen in welke mate ik hier nog EMDR voor nodig zal hebben.

Maar het feit dat beeld & geluid nu langzaam maar zeker samen beginnen te komen, is eigenlijk een heel goed teken.
Al ben ik wel doodsbenauwd voor alle dingen die nog uit dat riool zullen gaan kruipen.
Probeer me maar vast te houden aan het feit dat ik waarschijnlijk nu sterk genoeg ben om dit aan te kunnen.
Anders zou het deksel nog wel op de put blijven.

2 Comments
Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *