Op 11 december en 31 maart zijn mijn twee kinderen jarig
die ik ben kwijt geraakt tijdens een vechtscheiding.
Elk jaar opnieuw zijn de verjaardagen van de kinderen moeilijke dagen.
Dat is al jaren zo.

Voor mijn dochter heb ik afgelopen december de volgende video gemaakt….
(blog gaat door onder de video)

Vechtscheiding

Ik ben eind 2005 gescheiden.
In die periode had ik een eigen zaak én nog een baan.
De zorg voor de kinderen was sinds een half jaar meer in handen gekomen van hun vader.
Hij was op dat moment burn-out en werkte niet.

Het huwelijk liep al jaren niet meer lekker en tot overmaat
van ramp werd ik verliefd op een andere man.
Ik biechtte dit gelijk op.
De vlam sloeg direct in de pan.
En dat is tot de dag van vandaag, meer dan 13,5 jaar later, nog steeds zo.

Voorlopige verblijfplaats

Hij vertrok naar zijn familie en nam de kinderen mee.
Dit deelde hij een week ervoor mee door de telefoon.
Een advocaat gaf mij het advies om de kinderen te kidnappen en met zo onder te duiken.

Maar ik wilde het net “netjes” afhandelen en oplossen.
Oók wist ik me geen raad wat te doen.
Want ik had mijn eigen zaak en mijn baan.

Het duurde een kleine twee weken voor de zitting er was.
De kinderen waren toen al weg.
Aangezien Ik hele dagen werkte en hun vader hele dagen thuis was,
kreeg hij de voorlopige verblijfplaats.

Dat was het begin van het einde, en dat voelde ik toen al haarfijn aan.

Het onderzoek van de Raad van de Kinderbescherming
duurde maanden vóór het op gang kwam.
De familie van hun vader kochten een huis voor hem in de nieuwe stad.
Ik bleef achter in het koophuis wat onder water stond en verkocht moest worden.

Kortom: alle schijn had ik tegen.
Mijn gewelddadige verleden, mijn psychische verleden….
ALLES gebruikte mijn ex tegen mij.
Ik was een gevaarlijke Borderliner, ik verstopte me soms in de kast
en iedereen was bang voor mij.

De omgangsregeling kwam niet op gang.
De telefoon werd niet opgenomen.
Er werden steeds allerlei excuses verzonnen.
En ik mocht niet eens aan de deur bellen.
Zelfs niet in de straat komen!
Niet van de rechter, maar van mijn ex.
Die dit mij via de kinderen goed duidelijk wist te maken.

De uitspraak over de definitieve verblijfplaats was een klap in mijn gezicht.
“STATUS QUO”.
De situatie was nu al maanden zo.
Vader kon ze een stabielere omgeving bieden.
Hij was hele dagen thuis en had een huis.
Ik werkte hele dagen en het huis stond te koop.
Nog geen maand later werkte hun vader hele dagen…

Ik hoor nog zijn stem…

De omgangsregeling werd moeizamer en moeizamer.
Wat ik ook deed; het was niet goed!
Over ALLES werd een punt gemaakt.

Ik voelde me opgejaagd wild.
Wrong me in allerlei bochten.
Ondertussen was het huis verkocht en zwierf ik van tijdelijk verblijf naar tijdelijk verblijf.

Het huis was verkocht met een grote restschuld en ik belandde ook nog in de WSNP.
Ik had soms geen geld meer om te eten en nodigde mezelf uit bij vrienden.
Dikwijls was ik zó moe, en had ik niet eens meer de energie om uit mijn auto te stappen om bij een vriendin te gaan slapen.
Dan was ik van ellende alleen maar aan het huilen op de parkeerplaats.
Zo moe, en kapot gestreden was ik.

Fysiek werd ik ook ziek.
Ik kreeg allerlei infecties en viel kilo’s af.
Mijn eigen zaak was totaal naar de knoppen en mijn baan was ik kwijt.

Uiteindelijk barstte in juni 2008 de bom.
Vanaf dat moment wilde de kinderen mij helemaal niet meer zien en werd elk contact verbroken.
Op 11 december zorgde ik dat er cadeautjes op school voor mijn dochter stonden en verzamelde ik al mijn moed om haar op te bellen.
Mijn dochter wilde mij niet spreken, maar mijn zoon wel.

‘Mama, oh mama…ik heb je zo gemist.
Oh mama het spijt me zo dat ik al die nare dingen tegen je heb gezegd.
Ik meende dat echt niet hoor mama.
Mama ik wil je zo graag weer zien.
Wanneer kan ik je weer zien mama?
Papa had beloofd dat we na de vakantie met je mochten bellen, maar je belt zelf al mama.
Wanneer, wanneer, wanneer gaan we elkaar weer zien?’

Hij was hysterisch aan het huilen. En ik dus ook.
Daarna hoorde ik mijn ex op de achtergrond roepen dat ik een week later mocht bellen.
Er werd nooit meer opgenomen…..

Nu ik dit zo schrijf, biggelen de tranen wéér over mijn wangen.
Ik werd gek toen de telefoon niet meer werd opgenomen.
Hysterisch!
Ik heb gegild, gekrijst, mijn haren uit mijn hoofd getrokken.
Van frustratie, ellende, verdriet, woede….

Maar het mocht niet baten…
Maanden, echt maanden hoorde ik die stem van mijn huilende en smekende zoontje.
Maanden kon ik niet slapen.

Ik heb gebeden, gesmeekt tot God om mij alsjeblieft niet meer wakker te laten worden.
Want ik wist gewoon niet meer HOE ik moest dealen met deze pijn.

Life goes on…

Inmiddels ben ik jaren verder.
Veel is er intussen gebeurt, te veel om hier nu te vertellen.
Waar ze inmiddels wonen, weet ik niet.
Wat ik wél weet, is dat de jongste mij tot op het bot haat.
Dat hij mij wilt vermoorden zodra hij me ziet.

Toen ik dát hoorde via mijn oudste zoon, toen kon ik het loslaten.
Ik besefte dat dat kleine jongetje wat ik in mijn hart is.
Dat ventje wat ik nog voor ogen heb….
Die is er niet meer.
Die is weg….
Inmiddels is hij volwassen, groot en sterk.

Vanaf dat moment kan ik het beter loslaten.
Mijn leven weer zachtjes aan oppakken.
De wond blijft.
En op hun geboortedagen wordt er zout in de wond gegooid.
Dan doet het zeer.

Een kaart sturen hoef ik niet te doen.
Wordt niet op prijs gesteld en ik zou niet eens weten wáár ze precies wonen.
Afgelopen december heb ik een video gemaakt. (zie bovenaan dit blog)
In de hoop dat dit mijn dochter ooit bereikt en positief wordt ontvangen.
Ik postte dit op Facebook met een tekst erbij, die ik hieronder zal delen…

Wellicht zal het mensen een hart onder de riem steken.
Mensen die zich hierin herkennen.
Of zal het mensen meer inzicht verschaffen in HOE ouderverstoting er in de praktijk uit ziet.
Want het is A LIVING HELL!

En voor de mensen die nu heel wijs tegen mij willen zeggen:

“If it doesn’t kill you, it only makes you stronger”

Aub; NIET DOEN!
Want díe vlieger, gaat in deze situatie echt NIET op!

(tekst wat ik bij video op Facebook had geplaatst..)

Het verlies van mijn kinderen ervaar ik als mijn grootste trauma…

Ik heb veel te verduren gehad in mijn leven.
Een zeer traumatisch leven gehad met extreem geweld.

Toch….het aller-, aller-, allerergste wat mij is overkomen,
is het verlies van mijn kinderen tijdens een vechtscheiding.

Als ik IETS het toppunt vind van zinloos geweld, is het het opzetten van een kind tegen een ouder.
Het doet niet alleen de verstoten ouder pijn, het is een sterk staaltje kindermishandeling met zeer ernstige gevolgen voor het kind.

Want een kind die een ouder moet verstoten, verstoot en ontkent ook een deel van zichzelf.

In mijn geval mag het woord “mama” niet eens genoemd worden.
Ik mocht niet eens in de straat komen vroeger, laat staan aan de deur bellen.

En nee, ik heb geen straatverbod, heb geen strafblad, niks van dat al.
Heb zelfs altijd gewoon nog de voogdij gehad!

Wat doet het met een kind als het ergste scheldwoord wat je
tegen de ander kan zeggen is: “MAMA-CLOON”?
Wat doet het met je als “mama” een verboden woord is?

Mijn naam mag niet genoemd worden.
En dat terwijl mijn dochter ook bijna een cloon van mij is.
Wat doet dat met haar?

Ik kan hier alleen maar naar raden.

Ik weet WEL wat het met mij doet.
Mij verscheurt het, al jaren.
Mijn hart aan stukken.
Ik, die zo goed kan relativeren…
Overal de positieve kant van in kan zien.

Maar dit lukt me niet.
Hier kan ik werkelijk niks van maken.

Een kaart hoef ik niet te sturen.
Al jaren geleden vroeg mij dochter mij:

‘Wil je alsjeblieft geen kaarten meer sturen?’

Haar vader had de laatste kaart voor haar neus gehouden en gezegd:

‘Kijk, dit is wat ik met de kaarten van je moeder doe!’

Om hem vervolgens in stukken te scheuren en in de prullenbak te smijten.

Van al het geweld wat ik in mijn leven meegemaakt hebt (en dat is zeer veel),
is alles wat er is gebeurt rondom mijn drie kinderen,
wel het ergste wat er in mijn leven is gebeurt.

Daar kom ik niet overheen.
Dat kan ik geen plek geven.
Ik leer er mee om te gaan.
Er mee te dealen.
De scherpste kantjes slijten, maar weg gaat het niet…

Waar ik me dan maar aan vasthoud is dat ik ze op de wereld heb gezet met de hoop dat ze gelukkig worden.
Dat ze gezond blijven.
DAT is mijn grootste wens!
Want zolang ze leven….is er hoop!
Hoop dat ik ze ooit nog in mijn armen kan sluiten.

En voor de mensen die tegen mij zeggen:

‘Wacht maar tot ze ouder zijn!’

Tegen die mensen wil ik zeggen:

‘Ik leef NU!
En NU doet het pijn.
Morgen kan ik dood zijn, of kunnen zij dood zijn.
Het verleden komt nóóit meer terug…’

Dus lieve mensen, mocht je ooit iemand in je omgeving treffen die in een soortgelijke situatie zit.
Zeg dit aub NIET!
Hoe aardig je het misschien ook bedoelt…
Maar doe ook niet net alsof de kinderen niet bestaan.
Want dat is nóg erger dan ze missen.
En ik wéét dat het moeilijk is voor een ander om met zo’n onderwerp te moeten dealen.

Maar ontken het niet.
Negeer het niet….

Voor mij is dit een moeilijke dag.
Al jaren….

Een kaart sturen doe ik al jaren niet meer…
Ik weet niet eens waar ze precies wonen.

Misschien dat deze video haar ooit bereikt…
En dat ze weet dat ik aan haar denk, haar mis en zielsveel van haar hou….<3

 

5 Comments
  1. Een helaas herkenbaar verhaal. Het blijft altijd pijn doen en verdrietig maken.
    Zo onvoorstelbaar, zo onmachtig, zo alles verscheurend.
    Het enige wat ik kan doen, is je heel veel kracht toewensen en een hart onder de riem steken. Helaas weet ik ook dat ik meer niet voor je kan betekenen.

    1. Dank je wel Ellen.
      Dingen wennen en slijten. De scherpste kanten gaan er van af.
      Pijn blijft het idd wel doen.
      Wens jou ook veel kracht, warmte en liefde toe.
      Groet Bianca

    1. Hoi, mijn excuses. Ik lees nu pas dat je gereageerd hebt. Ik zit eigenlijk nooit “achter” de website. Dus dat is nog nieuw en wennen voor mij. Als je wilt dan mag je het naar me opsturen hoor. Maar alleen als je dat wilt…naar contact@ptssdebaas.nl

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *