PTSS en mijn Zoektocht naar Zingeving

Wat is zingeving?
Volgens Wikipedia betekent dit:

Het zoeken naar de zin, de bedoeling of het doel van het leven of van grote gebeurtenissen in het leven, of het trachten dit doel zelf te scheppen. Het woord zelf suggereert dat dit een actief proces is, wat erop wijst dat de zin van enig voorval geen vanzelfsprekendheid is.

Dit zo terug lezend besef ik mij dat dit voor iedereen verschillend kan zijn.
Al is het maar omdat de reden voor een eventuele zingeving verschillend is.

Als ik naar mijn leven en activiteit kijk ben ik ook bezig met zingeving.
Jaren heb ik mezelf niets waard gevonden.
Ik kwam beschadigd terug van mijn missies en kon met heel veel pijn en moeite mijn normale werk en zelfs leven maar net oppakken.

Naar mate de jaren vorderde werd het oppakken steeds minder en minder en werd mijn zelfwaarde en geloof in mezelf steeds lager en lager.
Hierdoor werd mijn zin in het leven ook steeds minder, want;
“wie was ik nu nog en wat was de meerwaarde dat ik in leven was?”
Langzaam maar zeker heb ik dit gevoel/ idee een beetje kunnen omdraaien.

Boek: “De verborgen waarheid (over PTSS).

Al snel, na mijn diagnose PTSS, kwam mijn oudste zoon met vragen zoals;

Papa, wat heb je mee gemaakt daar in die oorlog van Joegoslavië?
Waarom ben je zo veranderd?
Papa, kan ik iets voor jou doen?

Op dat moment kon ik er niet over praten.
Ik zat zelf nog in een ontkenningsfase en was zelfs nog niet eens begonnen met verwerking.
Daarom heb ik hem beloofd om het op papier te zetten, zodat hij later, als hij er klaar voor was, het zelf kon lezen en daarna weer vragen kon en mocht stellen.
Ik zou geen geheimen voor hem hebben.

Na twee jaar lag er, met hulp van een echte boekenschrijfster/ journaliste, een boekje op tafel.
In 94 bladzijden werd een heel klein gedeelte zichtbaar wat mij had veranderd.
Waardoor ik negatief was geworden.
Het heeft jaren geduurd voordat hij het verhaal aan durfde te horen. Volgens mij heeft hij het boekje zelf niet gelezen.
Nog steeds niet!

Nu gebruik ik het boek om anderen te laten ervaren/ lezen, waardoor ik zo veranderd ben.
Op deze wijze hoef ik niet telkens excuses te maken of uitleg te geven.
Het is ook een “mooi” begin voor een gesprek.

Gastlessen/ spreekbeurten/ lezingen.

Door middel van het boek ben ik uiteindelijk ook in de gastlessen gerold.
Eerst via een eigen opleiding binnen Defensie.

Een van de studieopdrachten was om een presentatie te geven.
Ik heb toen, in 2011, de vraag gekregen of ik het over mijn boek, en dus over PTSS wilde doen.

Ik kan, met een twijfelachtige eer, zeggen dat dit de aller-slechtste lezing in Nederland is geworden die ooit is gegeven.
Een powerpoint met alleen maar slides vol met tekst.

Ondanks dit is de presentatie toch blijven hangen.
Ik weet 100% zeker dat het door het onderwerp kwam en door dat het een zeer persoonlijk verhaal is.
Een eerlijk, keihard, bijna niets achterwege latend, uit de praktijk verhaal.

Nu 10 jaar later en een kleine 300 gastlessen verder doe ik het nog steeds.
Anderen informeren wat PTSS in mijn geval is en wat het mij heeft gekost en nog steeds kost.
Anderen een beeld geven hoe men met mij om zou kunnen gaan.

Studenten psychologie die mij lieten weten na een interview dat de theorie niet altijd aansluit op de praktijk en andersom.
Telkens mijn verhaal vertellen kost mij ontzettend veel energie en levert veel verkrampingen op, maar voor mij op een positieve wijze en daardoor wordt het handelbaar.
Althans handelbaarder.

Veteranen Search Team.

Mijn gevoel van eigen waarde werd steeds minder en minder nadat de jaren verstreken.
Ik ben inmiddels 100% afgekeurd en heb dus totaal geen nut meer voor de maatschappij.
Ik kost de maatschappij alleen maar geld.

Dit doet niet veel goeds met mij en zeker niet als je er ook nog eens bij optelt dat ik uitbehandeld ben.
De hulpverlening kan mij niet naar een hoger niveau brengen dan waar ik nu sta.

Om mijn eigenwaarde toch nog ophoog te krijgen, ben ik lid geworden van het Veteranen Search Team.
Dit team bestaat voornamelijk uit veteranen (80%), aangevuld met politie, brandweer en boswachters.
Wij werken in opdracht van en in samenwerking met de politie.

Op het moment dat er een oproep binnen komt van een vermissing van een persoon en er zijn aanwijzingen waar eventueel gezocht kan worden in een gebied, wordt het team ter ondersteuning opgeroepen.
Ik ben wel eens gevraagd waarom ik een eventuele ellende bewust ga opzoeken.

Voor mij is het zoeken naar antwoorden/ personen en om op deze manier voor de familie van de vermiste een meerwaarde te zijn groter dan eventueel wat wij aan kunnen treffen.
Onze ervaringen van missies worden maximaal ingezet voor, tijdens en na een zoektocht.

Speciaal ervoor opgeleide veteranen die gesprekken kunnen voeren met anderen, als deze zich niet lekker voelen bij een bepaalde situatie.
Ook voor de maatschappij zijn wij weer van nut en zijn we niet afgeschreven.

Dit team heeft voor ons alleen maar een meerwaarde en geeft ons een gevoel van nut.
Al meerdere “verloren“veteranen zijn weer op het goede pad terecht gekomen.
Parttime banen, een nieuwe relatie enzovoort.

Besef:

Ik ben begonnen met de vertaling/ uitleg van zingeving en nu zo terug lezend kom ik tot het besef dat ik zingeving nodig heb om verder te willen leven.
Ik betaal nog elke dag de prijs, maar deze prijs wordt wat lager door de dingen die ik doe.

Raoul Janssen

Raoul Janssen

Raoul Janssen (auteur) kreeg op 20 januari 2011 een Draaginsigne Gewonden uitgereikt van CKMar luitenant-generaal Dick van Putten. Deze uitreiking vormt een afronding van een twee jaar durende herstel-periode van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Zijn ervaringen heeft hij beschreven in het boek “De verborgen waarheid (over PTSS)”. Hij hoopt hiermee bij collega’s een vorm van begrip te brengen voor andere collega’s met PTSS.

Andere artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas