PTSS verwoestte mijn huwelijk en gezin

In 1993 ben ik op mijn laatste missie naar voormalig Joegoslavië geweest. Ik heb hier zes maanden gediend als militaire politie namens de Verenigde Naties. 

Tijdens mijn verlofperiode, na ruim 4 maanden, heb ik mijn toenmalige vriendin ten huwelijk gevraagd. Alles was als een droom.
Via de toenmalige schoonfamilie van alles geregeld. Het één nog romantischer dan het ander. 

Niet beseffend dat alles zo anders zou gaan lopen. 

Na het trouwen kwamen er twee fantastische zonen en alles leek koek en ei. 

Mijn gezin werd bang voor mij

In de loop der jaren veranderde ik 100%. Mijn PTSS begon op te spelen en hoe ik ook mijn best deed, op een gegeven moment kon ik niets meer verborgen houden.  Hierdoor ontstond er ook een steeds grotere afstand tussen ons. 

Mijn kinderen werden bang voor mij. Ik kon op elk moment ontploffen. Ik ging nergens mee naar toe. Feestjes en partijen sloeg ik over. Mijn kids opvoeden en leren omgaan met het leven was er niet bij. 

Stap voor stap kwam steeds verder en verder af te staan van mijn gezin. 
Ik nam afstand en creëerde door mijn gedrag dat zij afstand namen van mij. Mijn toenmalige echtgenote werd bang voor mij. Het werd van kwaad tot erger.

Boek de Verborgen Waarheid

Op verzoek van mijn oudste zoon schreef ik een boek over mijn ervaringen en de redenen waarom ik zo negatief was veranderd. Maar in plaats dat het beter ging hierna, ging het nog sneller bergafwaarts tussen mijn toenmalige echtgenote en mij. 

(Een review van dit boek is te zien in onderstaande video)

Mijn kinderen snapten er niets van. Ik zelf ook niet, dus ja wat mocht ik van mijn kids verwachten. Niets was niet bespreekbaar tussen mijn echtgenote en mij. Ik wilde het niet en zij kon het niet. 

Na 17 jaar huwelijk kwam er een einde aan onze relatie. Wij hebben altijd geroepen dat wij niet alleen voor de kinderen bij elkaar zouden blijven.

Op het moment dat ik mijn oudste vertelde dat zijn papa en mama gingen scheiden was zijn reactie: 

“Nu pas. Ik had het al eerder verwacht.” 

Hoezo; kinderen hebben niets in de gaten?
Gelukkig werd het een echtscheiding en geen vechtscheiding.

Geen contact meer met mijn zoon

Door dit alles heb ik ruim 5 jaar geen contact gehad met mijn jongste zoon. 
Hij wist niet om te gaan met de situatie. Vond dat ik niet de vader was geweest zoals een vader zou moeten zijn. Gaf mij de schuld van alle ellende en als straf wilde hij geen contact meer. 

Ik kon en zal hem nooit iets kwalijk nemen, want vanuit zijn oogpunt heeft hij gelijk. Nu is er na al die jaren soms weer contact via whatsapp. Ik weet niet hoe de toekomst met hem er uit zal zien; de regie ligt in zijn handen.

Het contact met mijn oudste zoon is altijd gebleven. 
Dit loopt soms wel stroef, maar dat komt ook omdat hij bij zijn moeder woont en ik een stuk verder weg. 
Regelmatig zien we en spreken we elkaar en als hij problemen heeft weet hij mij gelukkig te vinden.

Het contact met mijn ex-vrouw is normaal en zakelijk te noemen. 
De band door middel van de kids zal altijd blijven en als er iets is weten we elkaar altijd te vinden.

Nieuwe Relatie

Sinds een aantal jaren heb ik een nieuwe relatie. 
Het grote voordeel is dat mijn huidige partner van mijn PTSS op de hoogte was/ is. Zij weet niet beter. 
Dit werkt heel goed en zij weet inmiddels hoe te reageren als ik weer eens mijn mindere of slechte periodes heb. 

Ook heeft zij heeft mij aan het modelbouw gekregen. Dit als afleiding voor al mijn lichamelijke klachten, waar ik zeer veel hinder van heb.

Zij heeft duidelijk aangeven dat ze niets met Defensie heeft en zal hebben. 
Voor mij was/ is dat geen verrassing. Ik ben blij dat ze dit heeft uitgesproken, zodat voor mij heel duidelijk is waar de grens ligt. Hierdoor voorkomen we een hoop conflicten of woordenwisselingen. 

Familie toont weinig interesse voor de achtergrond van mijn PTSS

Contacten met familie is er nog wel, maar beduidend op een andere wijze. 
Er is al een heel groot conflict geweest met mijn zusje. Dit is wel uitgesproken en er zijn door mij duidelijk grenzen aangegeven. 
Wat kan je wel doen of zeggen en wat juist niet. 

De interesse in mijn uitzending is er nooit geweest. Natuurlijk hebben ze mijn boek gelezen, maar er is nooit iemand geweest die naar aanleiding van het lezen vragen heeft gesteld. Het is maar een zo minimaal iets dat boekje. Er zit zoveel meer pijn, boosheid en verdriet achter. Ik ga ze niet dwingen om hierover te praten. Het zal vanuit hen moeten komen en ik accepteer als ze dat niet willen, kunnen of doen.

Het heeft mij heel veel gekost en nog elke dag, maar ik leer er mee leven. Het is zoals het is en ik kan er toch niets aan veranderen. We leven van dag tot dag en zien wel wat de toekomst gaat brengen op het gebied van relaties.

Ik ben zeer open over mijn ervaring.
Daarom deel ik zoveel als ik kan d.m.v. mijn boek en lezingen die ik geef.
Ook heb ik in 2018 meegewerkt aan een interview voor PTSS de Baas.
De trailer kan je hieronder bekijken, net als het gehele interview.

Trailer

Complete interview

Raoul Janssen

Raoul Janssen

Raoul Janssen (auteur) kreeg op 20 januari 2011 een Draaginsigne Gewonden uitgereikt van CKMar luitenant-generaal Dick van Putten. Deze uitreiking vormt een afronding van een twee jaar durende herstel-periode van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Zijn ervaringen heeft hij beschreven in het boek “De verborgen waarheid (over PTSS)”. Hij hoopt hiermee bij collega’s een vorm van begrip te brengen voor andere collega’s met PTSS.

Andere artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas