Trauma, is inzoomen zin-vol of zin-loos?

Vanaf het moment dat ik begon met hulp zoeken voor een trauma, ben ik me gaan verdiepen in wát er nu precies met mij aan de hand is.
Hiervoor zocht ik voor het eerst professionele hulp in de zomer van 1995.
Inmiddels een behoorlijke lange tijd geleden dus.

Slechte informatie

In die jaren was de informatie matig tot zeer slecht.
Het enige wat ik te horen kreeg is dat ik een depressie had en dat herstellen hiervan nog wel een jaar kon duren.
“Een jaar!?!?”, riep ik geschrokken uit.
“Zoooo lang? Nou dat heb ik niet hoor!”

Afijn, inmiddels ben ik ruim 24 jaar verder en nog niet helemaal klaar’.
Ik vond de informatie en de manier hoe er met mij omgegaan werd karig.
Ik werd er niet wijzer, en al helemaal niet beter van.
Slechter wel ja.
De medicijnen die me aangeboden werden, deden me al helemaal geen spat beter voelen.

Zoektocht naar antwoorden

En zo ging ik dus op zoek.
Op zoek naar heling.
Naar manieren om met mijn eigen ‘rare’ dingen om te gaan.
Al dat gepraat over mijn verleden.
Ik had er gewoon geen zin in.
Ik hoefde niet, en ik hoef nog steeds niet te horen hóe slecht ik het heb gehad.
Dat weet ik zelf ook wel, en de realisatie daarvan brengt mij geen stap dichter bij het genezen.

En zo ging ik van Transcedente Meditatie, naar NLP, Systemisch Werk, Trauma werk, EFT, Boeddhisme en noem maar op….
Therapie hielp mij niet, en dus hielp ik mezelf.
Alle wijsheid die ik vergaarde onderweg waren allemaal een stukje van een ingewikkelde puzzel.
Het ene was een groter stuk dan het andere.

Bij Psytrec viel alles op zijn plek

Het heeft 21 jaar geduurd voor ik eindelijk behandeld werd voor mijn trauma’s.
Al die jaren ervoor had ik te horen gekregen dat ik té getraumatiseerd was, dat het té lang had geduurd en dat het van zo jongs af aan was geweest, dat mij behandelen een te groot risico zou zijn.
“Stabiliseren”, dat was wat ik al die jaren te horen kreeg.

Psytrec durfde het echter wel met mij aan en daar kreeg ik ook psycho educatie.
Hoe gek het ook klinkt, maar vanaf dat moment volgden de A-HA momenten elkaar in rap tempo op.
In eerste instantie kwam er woede naar boven.
Want ik had me zelfs laten opereren om maar niet geconfronteerd te hoeven worden met één van mijn trauma’s.
Een operatie waar allerlei complicaties bij kwamen waar ik tot de dag van vandaag last van heb en specialist voor bezoek.

Na de woede volgde het verdriet en ongeloof EN de beslissing dat dit echt anders moest.
Dat ik me zou gaan inzetten voor betere informatie inzake trauma en PTSS.
Want tijdens de Psycho Educatie ontdekte ik ook dat alle kennis die ik zelf al had vergaard, enorm van pas kwamen.
Zowel om het aan anderen uit te leggen, als ook dat het mij hielp beter en makkelijker door de behandelingen heen te gaan.

Verdieping

En zo startte ik mijn verdiepingsslag.
Ik haalde allerlei boeken uit de bibliotheek, las die, maakte reviews.
Spendeerde uren en uren op internet, op zoek naar antwoorden en verklaringen.
Al snel ontdekte ik dat we al jaren aan het lijntje gehouden worden.
Informatie die al jaren en jaren gewoon beschikbaar is, wordt niets mee gedaan.
Één van de drijfveren achter het ontstaan van het platform PTSS de Baas!
De mensen die wel dingen roepen, worden dikwijls in de “alternatieve” hoek geduwd.
Ze worden in elk geval niet vergoed en zijn dus niet beschikbaar voor een grote groep mensen.

Trauma heeft effect op meerdere lagen

Eén van de allergrootste eye openers voor mij is dat trauma niet alleen op psychologisch niveau optreedt, maar ook fysiologisch (lichaam) biologisch (hormonen) en neurologisch (brein)
Alle aandacht gaat alleen uit naar het psychologische stuk.

Maar het is niet alleen de ‘schuld’ van de behandelaren.
Het zit in de mens om te proberen alles maar te snappen.
Te rationaliseren.
En dus graven we dieper en dieper, op zoek naar verklaringen waarom we doen wat we doen.
We ons voelen zoals we ons voelen.
Het lijkt erop dat we niet meer op zoek zijn naar een oplossing, maar naar een excuus.

Door inzoomen verlies je het grote geheel

Inzoomen op iets is zeer leerzaam.
Het kan je informatie verschaffen tot in de details.
Dingen waar je normaal niet bij kan.
Maar het is en blijft altijd een onderdeel van het grote geheel.
Inzoomen op een specifiek aspect van trauma, heeft geen zin als je het niet in zijn context plaatst.
En dáár gaan we naar mijn gevoel dikwijls de fout in.

Balans

Volgens mij draait het om de balans, en zullen we dus zowel moeten inzoomen, als ook moeten leren uitzoomen.
En dat uitzoomen betekent dat we zelf in weze minder centraal komen te staan.
Dat we minder belangrijk zijn.
Zaken waar we ons vreselijk druk om maken, worden steeds minder belangrijk naarmate je meer afstand neemt.
Kijk naar landen, die kunnen oorlog met elkaar voeren over een grens.
Een denkbeeldige streep over een stuk grond.
Als je in een vliegtuig hoog boven de aarde vliegt en je kijkt naar beneden, dan zie je alleen maar de aarde.
Dan zie je geen “grens”.
Die bewustwording zorgde bij mij altijd voor een soort relativering en maakte dat ik me minder belangrijk voelde en minder belang ging hechten aan bijvoorbeeld :
een eigen huis, met een postzegel van een tuin, waar ik dan een schutting om heen zette en dit MIJN HUIS noemde.
Terwijl het in weze van de bank was.

Uitzoomen is minder ego en meer natuur-lijk

Als je oefent in uitzoomen, dan ga je meer de wetten van de natuur ervaren.
En net zoals de seizoenen elkaar opvolgen, zo verandert in weze alles in het leven.
Een boom laat zijn bladeren los en treurt niet om het verlies van zijn bladeren.
Dit hoort immers bij het leven.
Als je uitzoomt en alles meer in perspectief gaat plaatsen, dan komt er ruimte om te relativeren.
Dikwijls rouwen we om alle verliezen die we lijden en hebben geleden.
Dat is niet verkeerd, rouwen is onderdeel van het leven.
Maar te veel focus leggen op het verlies of op je trauma, gaat ten koste van acceptatie of het richten op een oplossing.

Het verleden is namelijk geweest.
Dat IS.
En hoe zeer we ook graven en steeds wijzer worden.
We zullen niets aan die wijsheid hebben als we het niet gebruiken om er mee te gaan LEVEN.
Alleen maar zoeken naar oorzaken en verklaringen brengt ons nergens.
We graven onszelf alleen maar dieper in.
Verlies, rouw, ziekte, dood, trauma….het hoort allemaal bij het leven.
Daarmee wil ik het niet bagetaliseren.
Het verdient een plek, maar in onze samenleving is die naar mijn mening veel te groot.

Aandacht is mentale valuta

Kasper van der Meulen had het in zijn boek Mindlift over “Mentale Valuta”.
Als je 100 euro hebt, en je geeft het allemaal uit aan snoep en snacks, dan blijft er nog maar weinig over voor andere (gezondere) dingen.
En zo kan je ook naar je aandacht/focus kijken.
“Where you attention goes, energy flows”, zegt Joe Dispenza.
En dus lijkt het mij zinvol als we meer focus gaan leggen over omgaan met tegenslag, verdriet, rouw, verlies, dood, ziekte en trauma.
Want linksom of rechtsom, je ontkomt er niet aan.

Groeipijn

Weer een ander spreekt over “groeipijn”.
Zonder trauma, geen groei.
En ja, als we opgroeien in een steriele omgeving, worden we daar niet sterker van maar juist zwakker.
In die zijn kan trauma ons juist ook weerbaarder maken.
Al wens ik geen enkel kind of volwassene iets heftigs toe.
Dat zou ook belachelijk zijn.
Maar als het dan tóch gebeurt is, dan rest je alleen nog maar de mogelijkheid om te kijken HOE je er mee kunt dealen.
Zowel op psychologisch, neurologisch, biologisch en fysiologisch niveau.

Het hoe en waarom kan ik uren over vertellen voor mijn gevoel.
Maar wellicht is dat voor een andere keer.
Hierover vind je veel informatie van de diverse cursussen in de PTSS Academy.

Goede informatie is de eerste stap naar herstel

Begrijp me niet verkeerd; informatie is een noodzakelijk iets.
In ben van mening dat als we iets SNAPPEN en HERKENNEN dit de eerste stap is naar heling.
Dat we vanaf dat moment de beslissing kunnen nemen wat we WEL kunnen veranderen d.m.v. een bepaalde behandeling en wat we gewoon simpelweg zullen moeten gaan leren accepteren.

Ik noem als voorbeeld iemand die door een ongeval zijn benen verliest en stelt dat hij alleen maar gelukkig kan zijn als hij zijn benen weer terug krijgt.
Iedereen snapt dat deze persoon dan nooit meer gelukkig zal worden.
En dat hij zichzelf elke mogelijkheid ontneemt.
Het is veel logischer dat dit persoon eerst moet herstellen van zijn verwonding.
Vervolgens moet rouwen om het verlies van zijn benen, mobiliteit en vrijheid en allerlei zaken er omheen.
En pas daarna het beste in mogelijkheden kan gaan denken:
Prothesen, rolstoel, revalidatie, aangepast werk etc.

Dit is een proces en gebeurt niet in 1 dag en zal met vallen en opstaan gaan.
En zo zit het ook met trauma.
Het is een deel van je leven.
Een deel van wie je bent.
Sommige dingen kan je veranderen, andere dingen zal je echt moeten gaan accepteren.
Met alle pijn en verdriet die dit doet.

Wat mij er persoonlijk doorheen sleept is de bewustwording dat het allemaal nog veel erger kan.
Dan ben ik dankbaar dat ik leef.
Een dak boven mijn hoofd heb.
Elke dag te eten en te drinken heb.
In een veilig land woon.
En dat de mensen en dieren waar ik van hou er nog zijn.
Dat klinkt misschien een beetje zweverig, maar ik weet uit ervaring dat binnen een seconde, mijn hele wereld op zijn kop kan staan.
En dan is alles waar ik me daarvoor ZO verschrikkelijk druk om maakte, echt helemaal peanuts.

Count your blessings.

Dat is mijn advies.
Leer uit te zoomen.
Check de natuur, hoe daarin alles verandert en komt en gaat.
Gooi eens wat minder focus op jezelf en je eigen problemen.
Doe wat voor een ander, hoe klein en onbeduidend het misschien ook is.
Het is bewezen dat iets voor een ander doen je een gevoel van zin-vol-heid kan teruggeven.
Want dat is denk ik nog wel het grootste kwaad waar we aan onderdoor gaan, als je ziek of afgekeurd thuis op de bank zit.
De zin-loos-heid vliegt je dan om je oren.

Dus kom in beweging, ga het anders doen.
Als je het niet doet weet je waar je eindigt.
En dat is waar je niet blij van wordt.
In mijn ogen dus niets te verliezen.
Alleen maar te winnen.

ZOOM JE SAMEN MET MIJ UIT?

Bianca Dekker

Bianca Dekker

Bianca Dekker is de oprichter van PTSS de Baas. Zij is ervaringsdeskundige en frequent auteur van diverse artikelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas

Enquete

Vragenlijst voor naasten van mensen met PTSS

Heeft iemand in jouw omgeving PTSS?

Doe mee!

Jouw bijdrage is zo ontzettend belangrijk om meer inzicht en bewustwording te creëren over hoe het voor de ‘Naasten’ is van mensen met PTSS.