Vallen en Opstaan

Het leven verloopt niet een keurige rechte lijn.
Dat zou ook saai zijn. We hebben tegenslagen nodig om te kunnen groeien. Het gaat met vallen en opstaan.
Gezonde prikkeling om te veranderen.
Immers; alles verandert.
Stilstaan betekent de dood in de natuur.

Kom niet aan leven toe…

Mijn leven bestaat echter bijna alleen maar uit ‘vallen en opstaan’.
Als de ene CRISIS net achter de rug is en ik nog niet helemaal bij ben gekomen, dan staat de volgende al weer voor de deur.
Op adem komen is er niet bij.
Doodmoe word ik er van.
Hierdoor kom ik in principe niet aan LEVEN toe.

Ik lijk een magneet voor tegenslag en ellende.
En dit op alle mogelijke manieren.
Tegenslag is in die zin zeer creatief moet ik bekennen.
Want is het niet financieel, dan kan ik zomaar fysiek in de lappenmand raken of gebeurt er in relationeel gebied weer iets.
Never a dull moment…

Ik voel me mislukt

Ben een zeer creatief mens.
Ga niet zo snel bij de pakken neerzitten en weet altijd wel weer een oplossing te bedenken.
Maar heel eerlijk?
Dat telkens maar weer vallen, kost me wel veel zelfvertrouwen en hoop.
Dikwijls voel ik me ook erg dom en mislukt.
Want al die mooie en enthousiaste plannen die dan wederom in het water vallen…ik schaam me er ook voor.

En ja, ik weet: dit is niet nodig.
Dit werkt averechts.
Zo moet ik niet denken.
Ja, ik weet wat ik allemaal MOET, maar dat is toch vooral rationeel.
Emotioneel voel ik me dan echt een hopeloos wrak.

Vallend het nieuwe jaar in…

Momenteel zit ik weer op/aan de grond.
Alle mooie plannen over online trainingen, podcast, video interviews etc ten spijt;
het is me wéér niet gelukt!
Talloze mooie voornemens en plannen, het mocht niet baten.
Dit jaar start gelijk al met ellende.

Zo heb ik toch echt een punt moeten zetten achter mijn relatie.
Net op een moment dat we het weer zouden proberen.
Tegelijkertijd eindigde ik het jaar ook met een whiplash en gleed ik 2020 in met een soort zenuwontsteking in mijn voet.
Conclusie: ik ben weer alleen, met fysieke pijn en word letterlijk gedwongen om stil te staan.
Dit alles gecombineerd met een financiële uitdaging.

Wéér opstaan is het lastigst

Moe ben ik er van, doodmoe!
Het vallen vind ik niet eens zo erg.
Klinkt raar, maar dat ben ik zo onderhand wel gewend.
Maar dat weer opstaan!
Dat momentum vinden om alle energie en kracht en moed bij elkaar te vegen en jezelf weer omhoog te takelen.
En dan weer zachtjes aan in beweging komen.
Want DIT kost het meeste energie.
Ook dát is een natuurwet.

Voor nu zit er niets anders op dan mijn rust te pakken.
Ik spendeer deze periode dan ook om echt van alles op te ruimen.
Zowel in mijn hoofd, mijn lijf als in mijn omgeving.
Ik ben mijn huis zeer grondig aan het doorspitten.
Afscheid nemen van oude dingen.
Dingen die nog waardevol zijn, maar eigenlijk niet meer nodig.
Een heel proces, met wederom vallen en opstaan.
Ik wil het dan namelijk gelijk weer SNEL en PERFECT doen.
Word soms zó moe van mezelf…

Kip zonder kop

Voor nu is er even chaos; in mijn leven, mijn hoofd en huis.
Want voor je iets kan opruimen, zal je het eerst overhoop moeten halen en naar de puinhoop moeten kijken.
Momenteel loop ik als een kip zonder kop door mijn huis.
De structuur is ver te zoeken.
En zo kwam ik op het idee om er maar een kort blog over te schrijven.
Want wellicht zijn er meer van dit soort “koploze kippen” net als ik.
Mensen die ook maar bezig lijken te blijven met vallen en opstaan.

En toch heb ik goede hoop.
Hoop dat als ik dit proces heb doorlopen er ook letterlijk en figuurlijk meer ruimte zal zijn in mijn leven, hoofd en huis.
Wat uiteindelijk het leven ook weer meer in balans zal brengen.

Herken jij dit?
Hoe sta jij weer op nadat je gevallen bent?

Bianca Dekker

Bianca Dekker

Bianca Dekker is de oprichter van PTSS de Baas. Zij is ervaringsdeskundige en frequent auteur van diverse artikelen.

Andere artikelen

2 reacties

  1. Lieve Bianca,
    Jou verhaal is precies het verhaal van mijn (ex) man.. na bijna 16 jaar weet hij dat hij last heeft van complexe ptss. Ik dacht dat we het samen aan konden gaan pakken, helaas.. hij ‘wil niet meer’… met mij en ons gezin. ik ben intens verdrietig en heb heel veel moeite met loslaten. Ook omdat hij nog geen eigen woonruimte heeft en nog bij ons woont..
    alles gaat door, maar tegelijkertijd is er wel veel veranderd qua verantwoordelijkheid (die hij bij sommige dingen niet meer neemt). Stemmingswisselingen.. terugval.. verdriet, ruzie.. afstand maar ook weer niet..
    Hulp is gestart, maar in deze Corona tijd moeilijk. Ik hoop dat hij wel goed begeleidt gaat worden.. Je klinkt als een hele sterke vrouw die precies weet hoe alles zit. Wat dat betreft staan we hier nog aan het begin..

    Lieve groetjes, José

    1. Lieve José,
      wat ontzettend verdrietig om te horen.
      Toch ook wel weer mooi, want als iets naar buiten komt, dan is het tijd!
      Eigenlijk is het de volgende stap naar genezing of heling.
      Alleen, voelen en ervaren het dikwijls niet zo.
      Loslaten is lastig en toch heeft hij heel veel ruimte nodig op dit moment.
      Waarschijnlijk voelt hij zich schuldig en schaamt hij zich omdat hij niet in staat is om jullie te geven wat jullie verdienen. Dan is terugtrekken en afstoten het meest logische.
      Hij gunt zichzelf op dit moment de liefde niet.
      Hoe meer jij het hem duidleijk gaat maken dat hij dit WEL waard is, hoe heftiger het wordt.
      Klinkt raar, maar werkt vaak wel zo.
      Tijd voor jou om aan jezelf te werken.
      Wat ik je nog wel als tip mee wil geven:
      Ga niet alle verantwoording voor hem dragen!
      Ook JIJ hebt hier niet om gevraagd.
      Het is ZIJN probleem en daar heeft hij ook alle recht op, maar ontslaat hem nog niet van zijn verantwoording.
      Ik zeg je dit vanuit het diepst van mijn hart en eigen ervaring.
      Want als ik slechte dagen had vroeger dan werd ik echt verzorgd en vertroeteld.
      Dan was er aandacht.
      Maar het is een vorm van negatieve aandacht, en hoe meer je hier in meegaat, hoe vaster het wordt.
      En het zal hem niet in beweging zetten…
      Het heeft mij jaren en jaren gekost om hier zo naar te gaan kijken.
      Om weer eigenaarschap te gaan nemen over mijn eigen leven en ook mijn eigen trauma’s en eigen problemen.
      Het heeft mij enorm veel gebracht.
      En natuurlijk heb ik weerstand gegeven, natuurlijk heb ik anderen de schuld gegeven dat ze mij in de steek lieten, dat ik niemand kon vertrouwen etc etc.
      Maar als je zo diep in de blubber zit en alles is zwart om je heen dan heb je twee keuzes….
      of je verzuipt of je gaat zwemmen.
      Hoe dan ook, die keuze is aan diegene zelf.
      Wil NIET zeggen dat je nooit eens ondersteund mag worden.
      Maar zoals het ook niet de bedoeling is om je hele leven op krukken te gaan lopen als je een gebroken been hebt, zo is te veel steun ook niet bevordelijk als je last hebt van PTSS of van wat dan ook.

      Ik zal eerdaags live gaan met mijn drie tips voor aanvallen en de daarbij horende training.
      Wat GEEN trauma training is overigens, dat behoort bij specialisten vind ik.
      Maar het kan wel een goede ondersteuning geven om zijn eigen weerstand te verhogen, voor, tijdens en na trauma behandeling.
      Denk goed aan jezelf en aan je kinderen…vergeet dat niet.
      Ook JULLIE hebben nog een leven.
      Sterkte met die proces.
      Groet Bianca

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik heb een vraag

Via dit formulier kunt u een vraag stellen aan PTSS de Baas