Het leven verloopt niet een keurige rechte lijn.
Dat zou ook saai zijn. We hebben tegenslagen nodig om te kunnen groeien.
Gezonde prikkeling om te veranderen.
Immers; alles verandert.
Stilstaan betekent de dood in de natuur.

Kom niet aan leven toe…

Mijn leven bestaat echter bijna alleen maar uit “vallen & opstaan”.
Als de ene CRISIS net achter de rug is en ik nog niet helemaal bij ben gekomen, dan staat de volgende al weer voor de deur.
Op adem komen is er niet bij.
Doodmoe word ik er van.
Hierdoor kom ik in principe niet aan LEVEN toe.

Ik lijk een magneet voor tegenslag en ellende.
En dit op alle mogelijke manieren.
Tegenslag is in die zin zeer creatief moet ik bekennen.
Want is het niet financieel, dan kan ik zomaar fysiek in de lappenmand raken of gebeurt er in relationeel gebied weer iets.
Never a dull moment…

Ik voel me mislukt

Ben een zeer creatief mens.
Ga niet zo snel bij de pakken neerzitten en weet altijd wel weer een oplossing te bedenken.
Maar heel eerlijk?
Dat telkens maar weer vallen, kost me wel veel zelfvertrouwen en hoop.
Dikwijls voel ik me ook erg dom en mislukt.
Want al die mooie en enthousiaste plannen die dan wederom in het water vallen…ik schaam me er ook voor.

En ja, ik weet: dit is niet nodig.
Dit werkt averechts.
Zo moet ik niet denken.
Ja, ik weet wat ik allemaal MOET, maar dat is toch vooral rationeel.
Emotioneel voel ik me dan echt een hopeloos wrak.

Vallend het nieuwe jaar in…

Momenteel zit ik weer op/aan de grond.
Alle mooie plannen over online trainingen, podcast, video interviews etc ten spijt;
het is me wéér niet gelukt!
Talloze mooie voornemens en plannen, het mocht niet baten.
Dit jaar start gelijk al met ellende.

Zo heb ik toch echt een punt moeten zetten achter mijn relatie.
Net op een moment dat we het weer zouden proberen.
Tegelijkertijd eindigde ik het jaar ook met een whiplash en gleed ik 2020 in met een soort zenuwontsteking in mijn voet.
Conclusie: ik ben weer alleen, met fysieke pijn en word letterlijk gedwongen om stil te staan.
Dit alles gecombineerd met een financiële uitdaging.

Wéér opstaan is het lastigst

Moe ben ik er van, doodmoe!
Het vallen vind ik niet eens zo erg.
Klinkt raar, maar dat ben ik zo onderhand wel gewend.
Maar dat weer opstaan!
Dat momentum vinden om alle energie en kracht en moed bij elkaar te vegen en jezelf weer omhoog te takelen.
En dan weer zachtjes aan in beweging komen.
Want DIT kost het meeste energie.
Ook dát is een natuurwet.

Voor nu zit er niets anders op dan mijn rust te pakken.
Ik spendeer deze periode dan ook om echt van alles op te ruimen.
Zowel in mijn hoofd, mijn lijf als in mijn omgeving.
Ik ben mijn huis zeer grondig aan het doorspitten.
Afscheid nemen van oude dingen.
Dingen die nog waardevol zijn, maar eigenlijk niet meer nodig.
Een heel proces, met wederom vallen & opstaan.
Ik wil het dan namelijk gelijk weer SNEL & PERFECT doen.
Word soms zó moe van mezelf…

Kip zonder kop

Voor nu is er even chaos; in mijn leven, mijn hoofd en huis.
Want voor je iets kan opruimen, zal je het eerst overhoop moeten halen en naar de puinhoop moeten kijken.
Momenteel loop ik als een kip zonder kop door mijn huis.
De structuur is ver te zoeken.
En zo kwam ik op het idee om er maar een kort blog over te schrijven.
Want wellicht zijn er meer van dit soort “koploze kippen” net als ik.
Mensen die ook maar bezig lijken te blijven met vallen & opstaan.

En toch heb ik goede hoop.
Hoop dat als ik dit proces heb doorlopen er ook letterlijk & figuurlijk meer ruimte zal zijn in mijn leven, hoofd en huis.
Wat uiteindelijk het leven ook weer meer in balans zal brengen.

Herken jij dit?
Hoe sta jij weer op nadat je gevallen bent?

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *