Dit heb ik me zo vaak afgevraagd.
Het is iets wat ik echt razend interessant vind.
Wat mij bezig houdt en waar ik me in probeer te verdiepen.
Zelf heb ik daar ook wel mijn ervaringen in, maar goed, dat ben IK.

Je kunnen uiten is zó belangrijk

Tijdens een lezing die gegeven werd door Therese Evers, hoorde ik haar zeggen dat praten en een liefdevolle opvang
direct ná een traumatische gebeurtenis, zo’n enorm verschil kan maken.
Dat iemand zich kan uiten.
Erover mag huilen.
De angst kwijt kan.
Dat mensen hier de ruimte voor krijgen met de zekerheid dat ze heel “normaal” reageren op een abnormale herinnering.

Dodelijk ongeval

Vanochtend was ik tijdens mijn rondje met de hond even langs gegaan bij een man hier in de buurt.
Bijna 77 jaar en zijn hele leven als vrachtwagenchauffeur gewerkt.
Zomaar, out of the blue, vertelde hij over het dodelijke ongeval waar hij bij betrokken was in de jaren 70.
Hoe er een auto met een kersvers echtpaar tijdens hun huwelijksreis plots de weg overstak in hun Volkswagen Kever.
Hij zag het gebeuren.
Trapte met zijn voet direct hard op de rem.
Maar het was alsof zijn voet de bodem niet raakte.
Hij week nog uit naar links en gleed de weg over.
Maar het was te laat.
De gehele auto kwam onder de vrachtwagen terecht.
De man was op slag dood, de vrouw bleek achteraf invalide.

‘Hoe heb je dit verwerkt?’, vroeg ik.
‘Gelijk de volgende dag weer achter het stuur zitten.
Maar jeetje zeg, ik heb nog jaren lang op die weg elke keer gekeken of er plots niet iets de weg overkwam.
Het heeft jaren geduurd voor ik dáár vanaf was.’

En hij vervolgde…

‘Het was zó gek.
Drie jaar terug kreeg ik een ongeluk met mijn personenauto.
Het geluid…dat krakende en krassende metaal….ik was direct terug!
Ik zag wéér die kever die onder mijn vrachtwagen schoof.
Ik kon nog wel de alarmdiensten bellen.
Maar verder kon ik gewoon NIKS meer.
Kon niet eens meer praten.’

Veertig jaar later…

En zo zie je maar, dat er meer dan 40 jaar voorbij kunnen gaan, zonder nog ergens last van hebben gehad.
En dan opeens, als een duveltje uit een doosje, is het er plots weer!
Ik vroeg hem hoe hij er nu mee om was gegaan.
Hij vertelde dat hij vlak in de buurt was van zijn dochter.
Daar heeft hij koffie gedronken en een biertje en het van zich af gekletst.
Hij heeft er niks aan over gehouden…
Misschien is het zijn nuchtere Achterhoekse mentaliteit, misschien is het een toevalstreffer.
Ik weet het niet, maar het intrigeert mij wel.

boekreview “De kracht van tegenslag” van Stephen Joseph

Sociale opvang kan een wereld van verschil betekenen

Onderzoeker en therapeut Stephen Joseph schreef hier in zijn boek “De kracht van tegenslag” wat over.
Waarom naar zijn mening, de ene persoon wel en de andere niet PTSS oploopt.
In een Afrikaans land, waar hij een tijd lang werkte, hadden ze een soort “koffie” ritueel.
Daar kwam de gehele gemeenschap bij elkaar.
Die rituelen duurde zolang als ze moesten duren.
Met andere woorden: er was tijd en ruimte voor iedereen.
Daar konden de mensen hun verhaal kwijt.
Ook gingen buren of familie mee als ze hem (de therapeut) opzochten.
Dat was daar heel normaal.
Deze onderzoeker stelde dat het sociale aspect dus een zeer belangrijke bijdrage levert aan het wel of niet oplopen van PTSS.
En dat onderschrijft precies wat Therese al aangaf in haar lezing en wat ook de man van vanochtend beschreef.

Praten bevrijdt je uit je lichamelijke en geestelijke gevangenis

Praten direct na een gebeurtenis helpt om de stress eruit te laten vloeien. Het niet praten houdt de mind en lichaam gevangen.
Erover praten kan sowieso een eerste en belangrijke stap zijn, ook als je al wél PTSS hebt.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *